سُورَةُ النَّازِعَاتِ
نازعات
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرْقًۭا
سوگند به فرشتگانى كه [از كافران] به سختى جان ستانند،
وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشْطًۭا
و به فرشتگانى كه جان [مؤمنان] را به آرامى گيرند،
وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبْحًۭا
و به فرشتگانى كه [در درياى بى‌مانند] شناكنان شناورند،
فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبْقًۭا
پس در پيشى گرفتن [در فرمان خدا] سبقت‌گيرنده‌اند،
قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ
در آن روز، دلهايى سخت هراسانند.
يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ
گويند: «آيا [باز] ما به [مغاك] زمين برمى‌گرديم؟
أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًۭا نَّخِرَةًۭ
آيا وقتى ما استخوان‌ريزه‌هاى پوسيده شديم [زندگى را از سر مى‌گيريم]؟»
قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ
[و با خود] گويند: «در اين صورت، اين برگشتى زيان‌آور است.»
فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ
و[لى] در حقيقت، آن [بازگشت، بسته به] يك فرياد است [و بس].
فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ
و بناگاه آنان در زمين هموار خواهند بود.
إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى
آنگاه كه پروردگارش او را در وادى مقدس «طوى» ندا درداد:
ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ
«به سوى فرعون برو كه وى سر برداشته است؛
فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ
و بگو: آيا سر آن دارى كه به پاكيزگى گرايى،
وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ
و تو را به سوى پروردگارت راه نمايم تا پروا بدارى؟»
فَأَرَىٰهُ ٱلْءَايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ
پس معجزه بزرگ [خود] را بدو نمود.
فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ
و گفت: «پروردگار بزرگتر شما منم!»
فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْءَاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ
و خدا [هم] او را به كيفر دنيا و آخرت گرفتار كرد.
إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ
در حقيقت، براى هر كس كه [از خدا] بترسد، در اين [ماجرا] عبرتى است.
ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا
آيا آفرينش شما دشوارتر است يا آسمانى كه [او] آن را برپا كرده است؟
رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا
سقفش را برافراشت و آن را [به اندازه معين] درست كرد،
وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا
و شبش را تيره و روزش را آشكار گردانيد،
وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ
و پس از آن، زمين را با غلتانيدن گسترد،
أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا
آبش و چراگاهش را از آن بيرون آورد،
مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ
[تا وسيله] استفاده براى شما و دامهايتان باشد.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ
پس آنگاه كه آن هنگامه بزرگ دررسد،
يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ
[آن] روز است كه انسان آنچه را كه در پى آن كوشيده است به ياد آورد
وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ
و جهنم براى هر كه بيند آشكار گردد.
وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا
و زندگى پست دنيا را برگزيد،
فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ
پس جايگاه او همان آتش است.
وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ
و اما كسى كه از ايستادن در برابر پروردگارش هراسيد، و نفس خود را از هوس باز داشت...
فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ
پس جايگاه او همان بهشت است.
يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا
در باره رستاخيز از تو مى‌پرسند كه فرارسيدنش چه وقت است؟
إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا
تو فقط كسى را كه از آن مى‌ترسد هشدار مى‌دهى.
كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا
روزى كه آن را مى‌بينند، گويى كه آنان جز شبى يا روزى درنگ نكرده‌اند.