سُورَةُ عَبَسَ
عبس
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ
چهره در هم كشيد و روى گردانيد،
وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ
و تو چه دانى، شايد او به پاكى گرايد،
أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ
يا پند پذيرد و اندرز سودش دهد.
أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ
اما آن كس كه خود را بى‌نياز مى‌پندارد،
وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ
با آنكه اگر پاك نگردد، بر تو [مسؤوليتى] نيست.
وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ
و اما آن كس كه شتابان پيش تو آمد،
كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ
زنهار [چنين مكن] اين [آيات] پندى است.
قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ
كشته باد انسان، چه ناسپاس است
مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ
از نطفه‌اى خلقش كرد و اندازه مقررش بخشيد.
ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ
آنگاه به مرگش رسانيد و در قبرش نهاد.
ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ
سپس چون بخواهد او را برانگيزد.
كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ
ولى نه! هنوز آنچه را به او دستور داده، به جاى نياورده است.
فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ
پس انسان بايد به خوراك خود بنگرد،
أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا
كه ما آب را به صورت بارشى فرو ريختيم؛
ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا
آنگاه زمين را با شكافتنى [لازم] شكافتيم؛
مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ
[تا وسيله] استفاده شما و دامهايتان باشد.
يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ
روزى كه آدمى از برادرش،
لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ
در آن روز، هر كسى از آنان را كارى است كه او را به خود مشغول مى‌دارد.
وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ
در آن روز، چهره‌هايى درخشانند،
وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ
و در آن روز، چهره‌هايى است كه بر آنها غبار نشسته،
أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ
آنان همان كافران بدكارند.