سُورَةُ الانشِقَاقِ
انشقاق
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتْ
آنگاه كه آسمان زهم بشكافد،
وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ
و پروردگارش را فرمان برد و [چنين] سزد.
وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ
و آنچه را كه در آن است بيرون افكند و تهى شود،
وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ
و پروردگارش را فرمان برد و [چنين] سزد.
يَٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًۭا فَمُلَٰقِيهِ
اى انسان، حقاً كه تو به سوى پروردگار خود بسختى در تلاشى، و او را ملاقات خواهى كرد.
فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ
اما كسى كه كارنامه‌اش به دست راستش داده شود،
فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًۭا يَسِيرًۭا
بزودى‌اش حسابى بس آسان كنند،
وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًۭا
و شادمان به سوى كسانش باز گردد.
وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهْرِهِۦ
و اما كسى كه كارنامه‌اش از پشت سرش به او داده شود،
إِنَّهُۥ كَانَ فِىٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًا
او در [ميان] خانواده خود شادمان بود.
إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ
او مى‌پنداشت كه هرگز برنخواهد گشت.
بَلَىٰٓ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِيرًۭا
آرى، در حقيقت، پروردگارش به او بينا بود.
وَٱلْقَمَرِ إِذَا ٱتَّسَقَ
سوگند به ماه چون [بَدر] تمام شود،
لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍۢ
كه قطعاً از حالى به حالى برخواهيد نشست.
وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ ٱلْقُرْءَانُ لَا يَسْجُدُونَ ۩
و چون بر آنان قرآن تلاوت مى‌شود چهره بر خاك نمى‌سايند؟
بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُكَذِّبُونَ
[نه!] بلكه آنان كه كفر ورزيده‌اند، تكذيب مى‌كنند.
وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ
و خدا به آنچه در سينه دارند داناتر است.
فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ
پس آنان را از عذابى دردناك خبر ده،
إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۭ
مگر كسانى كه گرويده و كارهاى شايسته كرده‌اند، كه آنان را پاداشى بى‌منّت خواهد بود.