سُورَةُ القِيَامَةِ
قیامة
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ
سوگند به روز قيامت،
وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ
و سوگند به (نفس لوّامه و) وجدان بيدار و ملامتگر (كه رستاخيز حقّ است)!
أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ
آيا انسان مى‌پندارد كه هرگز استخوانهاى او را جمع نخواهيم كرد؟!
بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ
آرى قادريم كه (حتى خطوط سر) انگشتان او را موزون و مرتّب كنيم!
بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ
(انسان شك در معاد ندارد) بلكه او مى‌خواهد (آزاد باشد و بدون ترس از دادگاه قيامت) در تمام عمر گناه كند!
يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ
(از اين‌رو) مى‌پرسد: «قيامت كى خواهد بود»!
فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ
(بگو:) در آن هنگام كه چشمها از شدّت وحشت به گردش در آيد،
وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ
و خورشيد و ماه يك جا جمع شوند،
يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ
آن روز انسان مى‌گويد: «راه فرار كجاست؟!»
كَلَّا لَا وَزَرَ
هرگز چنين نيست، راه فرار و پناهگاهى وجود ندارد!
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ
آن روز قرارگاه نهايى تنها بسوى پروردگار تو است؛
يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ
و در آن روز انسان را از تمام كارهايى كه از پيش يا پس فرستاده آگاه مى‌كنند!
بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ
بلكه انسان خودش از وضع خود آگاه است،
وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ
هر چند (در ظاهر) براى خود عذرهايى بتراشد!
لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ
زبانت را بخاطر عجله براى خواندن آن [= قرآن] حركت مده،
إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ
چرا كه جمع‌كردن و خواندن آن بر عهده ماست!
فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ
پس هر گاه آن را خوانديم، از خواندن آن پيروى كن!
ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ
سپس بيان (و توضيح) آن (نيز) بر عهده ماست!
كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ
چنين نيست كه شما مى‌پنداريد (و دلايل معاد را كافى نمى‌دانيد)؛ بلكه شما دنياى زودگذر را دوست داريد (و هوسرانى بى‌قيد و شرط را)!
وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ
(آرى) در آن روز صورتهايى شاداب و مسرور است،
وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ
و در آن روز صورتهايى عبوس و در هم كشيده است،
تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ
زيرا مى‌داند عذابى در پيش دارد كه پشت را در هم مى‌شكند!
كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ
چنين نيست (كه انسان مى‌پندارد! او ايمان نمى‌آورد) تا موقعى كه جان به گلوگاهش رسد،
وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ
و گفته شود: «آيا كسى هست كه(اين بيمار را از مرگ) نجات دهد؟!»
وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ
و به جدائى از دنيا يقين پيدا كند،
وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ
و ساق پاها (از سختى جان دادن) به هم بپيچد!
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ
(آرى) در آن روز مسير همه بسوى (دادگاه) پروردگارت خواهد بود!
فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ
(در آن روز گفته مى‌شود:) او هرگز ايمان نياورد و نماز نخواند،
ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ
سپس بسوى خانواده خود باز گشت در حالى كه متكبّرانه قدم برمى‌داشت!
أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ
(با اين اعمال) عذاب الهى براى تو شايسته‌تر است، شايسته‌تر!
ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ
سپس عذاب الهى براى تو شايسته‌تر است، شايسته‌تر!
أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى
آيا انسان گمان مى‌كند بى‌هدف رها مى‌شود؟!
أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ
آيا او نطفه‌اى از منى كه در رحم ريخته مى‌شود نبود؟!
ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ
سپس بصورت خون‌بسته در آمد، و خداوند او را آفريد و موزون ساخت،
فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ
و از او دو زوج مرد و زن آفريد!
أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ
آيا چنين كسى قادر نيست كه مردگان را زنده كند؟!