سُورَةُ الشَّمۡسِ

سوگند به خورشيد و تابندگى‌اش،

سوگند به مه چون پى [خورشيد] رود.

سوگند به روز چون [زمين را] روشن گرداند،

سوگند به شب چو پرده بر آن پوشد،

سوگند به آسمان و آن كس كه آن را برافراشت،

سوگند به زمين و آن كس كه آن را گسترد،

سوگند به نفس و آن كس كه آن را درست كرد؛

سپس پليدكارى و پرهيزگارى‌اش را به آن الهام كرد،

كه هر كس آن را پاك گردانيد، قطعاً رستگار شد،

و هر كه آلوده‌اش ساخت، قطعاً درباخت.

[قوم‌] ثمود به سبب طغيان خود به تكذيب پرداختند.

آنگاه كه شقى‌ترينشان بر[پا] خاست.

پس فرستاده خدا به آنان گفت: «زنهار! ماده‌شتر خدا و [نوبت‌] آب‌خوردنش را [حرمت نهيد]».

و[لى‌] دروغزنش خواندند و آن [ماده‌شتر] را پى كردند، و پروردگارشان به [سزاى‌] گناهشان بر سرشان عذاب آورد و آنان را با خاك يكسان كرد.

و از پيامد كار خويش، بيمى به خود راه نداد.