سُورَةُ الطَّارِقِ
طارق
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلسَّمَآءِ وَٱلطَّارِقِ
سوگند به آسمان و آن اختر شبگرد.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ
و تو چه دانى كه اختر شبگرد چيست؟
إِن كُلُّ نَفْسٍۢ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌۭ
هيچ كس نيست مگر اينكه نگاهبانى بر او [گماشته شده] است.
فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ مِمَّ خُلِقَ
پس انسان بايد بنگرد كه از چه آفريده شده است؟
يَخْرُجُ مِنۢ بَيْنِ ٱلصُّلْبِ وَٱلتَّرَآئِبِ
[كه] از صلب مرد و ميان استخوانهاى سينه زن بيرون مى‌آيد.
إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجْعِهِۦ لَقَادِرٌۭ
در حقيقت، او [= خدا] بر بازگردانيدن وى بخوبى تواناست.
فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٍۢ وَلَا نَاصِرٍۢ
پس او را نه نيرويى ماند و نه يارى.
وَٱلْأَرْضِ ذَاتِ ٱلصَّدْعِ
سوگند به زمين شكافدار [آماده كشت]،
إِنَّهُۥ لَقَوْلٌۭ فَصْلٌۭ
[كه] در حقيقت، قرآن گفتارى قاطع و روشنگر است؛
فَمَهِّلِ ٱلْكَٰفِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًۢا
پس كافران را مهلت ده، و كمى آنان را به حال خود واگذار.