جزء ۲۹ قرآن کریم
از سوره ملک آیه ۱ تا سوره مرسلات آیه ۵۰
تعداد آیات: ۴۳۱ آیه • تعداد سوره‌ها: ۱۱
سوره ملکسُورَةُ المُلۡكِآیه ۱ تا ۳۰
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ تَبَٰرَكَ ٱلَّذِى بِيَدِهِ ٱلْمُلْكُ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ قَدِيرٌ﴿۱﴾
بزرگوار [و خجسته] است آنكه فرمانروايى به دست اوست و او بر هر چيزى تواناست.
ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلْمَوْتَ وَٱلْحَيَوٰةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًۭا ۚ وَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْغَفُورُ﴿۲﴾
همانكه مرگ و زندگى را پديد آورد تا شما را بيازمايد كه كدامتان نيكوكارتريد، و اوست ارجمند آمرزنده.
ٱلَّذِى خَلَقَ سَبْعَ سَمَٰوَٰتٍۢ طِبَاقًۭا ۖ مَّا تَرَىٰ فِى خَلْقِ ٱلرَّحْمَٰنِ مِن تَفَٰوُتٍۢ ۖ فَٱرْجِعِ ٱلْبَصَرَ هَلْ تَرَىٰ مِن فُطُورٍۢ﴿۳﴾
همان كه هفت آسمان را طبقه طبقه بيافريد. در آفرينش آن [خداى] بخشايشگر هيچ گونه اختلاف [و تفاوتى] نمى‌بينى. بازبنگر، آيا خلل [و نقصانى] مى‌بينى؟
ثُمَّ ٱرْجِعِ ٱلْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنقَلِبْ إِلَيْكَ ٱلْبَصَرُ خَاسِئًۭا وَهُوَ حَسِيرٌۭ﴿۴﴾
باز دوباره بنگر تا نگاهت زبون و درمانده به سويت بازگردد.
وَلَقَدْ زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنْيَا بِمَصَٰبِيحَ وَجَعَلْنَٰهَا رُجُومًۭا لِّلشَّيَٰطِينِ ۖ وَأَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابَ ٱلسَّعِيرِ﴿۵﴾
و در حقيقت، آسمان دنيا را با چراغهايى زينت داديم و آن را مايه طرد شياطين [= قواى مزاحم] گردانيديم و براى آنها عذاب آتش فروزان آماده كرده‌ايم.
وَلِلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِرَبِّهِمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ ۖ وَبِئْسَ ٱلْمَصِيرُ﴿۶﴾
و كسانى كه به پروردگارشان انكار آوردند، عذاب آتش جهنم خواهند داشت و چه بد سرانجامى است.
إِذَآ أُلْقُوا۟ فِيهَا سَمِعُوا۟ لَهَا شَهِيقًۭا وَهِىَ تَفُورُ﴿۷﴾
چون در آنجا افكنده شوند، از آن خروشى مى‌شنوند در حالى كه مى‌جوشد.
تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ ٱلْغَيْظِ ۖ كُلَّمَآ أُلْقِىَ فِيهَا فَوْجٌۭ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُهَآ أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيرٌۭ﴿۸﴾
نزديك است كه از خشم شكافته شود. هر بار كه گروهى در آن افكنده شوند، نگاهبانان آن از ايشان پرسند: «مگر شما را هشدار دهنده‌اى نيامد؟»
قَالُوا۟ بَلَىٰ قَدْ جَآءَنَا نَذِيرٌۭ فَكَذَّبْنَا وَقُلْنَا مَا نَزَّلَ ٱللَّهُ مِن شَىْءٍ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِى ضَلَٰلٍۢ كَبِيرٍۢ﴿۹﴾
گويند: «چرا، هشدار دهنده‌اى به سوى ما آمد و[لى] تكذيب كرديم و گفتيم: خدا چيزى فرو نفرستاده است، شما جز در گمراهى بزرگ نيستيد.»
وَقَالُوا۟ لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِىٓ أَصْحَٰبِ ٱلسَّعِيرِ﴿۱۰﴾
و گويند: «اگر شنيده [و پذيرفته] بوديم يا تعقل كرده بوديم در [ميان] دوزخيان نبوديم.»
فَٱعْتَرَفُوا۟ بِذَنۢبِهِمْ فَسُحْقًۭا لِّأَصْحَٰبِ ٱلسَّعِيرِ﴿۱۱﴾
پس به گناه خود اقرار مى‌كنند. و مرگ باد بر اهل جهنم
إِنَّ ٱلَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِٱلْغَيْبِ لَهُم مَّغْفِرَةٌۭ وَأَجْرٌۭ كَبِيرٌۭ﴿۱۲﴾
كسانى كه در نهان از پروردگارشان مى‌ترسند، آنان را آمرزش و پاداشى بزرگ خواهد بود.
وَأَسِرُّوا۟ قَوْلَكُمْ أَوِ ٱجْهَرُوا۟ بِهِۦٓ ۖ إِنَّهُۥ عَلِيمٌۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ﴿۱۳﴾
و [اگر] سخن خود را پنهان داريد، يا آشكارش نماييد، در حقيقت وى به راز دلها آگاه است.
أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ ٱللَّطِيفُ ٱلْخَبِيرُ﴿۱۴﴾
آيا كسى كه آفريده است نمى‌داند؟ با اينكه او خود باريك بين آگاه است.
هُوَ ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ ذَلُولًۭا فَٱمْشُوا۟ فِى مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا۟ مِن رِّزْقِهِۦ ۖ وَإِلَيْهِ ٱلنُّشُورُ﴿۱۵﴾
اوست كسى كه زمين را براى شما رام گردانيد، پس در فراخناى آن رهسپار شويد و از روزى [خدا] بخوريد و رستاخيز به سوى اوست.
ءَأَمِنتُم مَّن فِى ٱلسَّمَآءِ أَن يَخْسِفَ بِكُمُ ٱلْأَرْضَ فَإِذَا هِىَ تَمُورُ﴿۱۶﴾
آيا از آن كس كه در آسمان است ايمن شده‌ايد كه شما را در زمين فرو برد، پس بناگاه [زمين] به تپيدن افتد؟
أَمْ أَمِنتُم مَّن فِى ٱلسَّمَآءِ أَن يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًۭا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِ﴿۱۷﴾
يا از آن كس كه در آسمان است ايمن شده‌ايد كه بر [سر] شما تندبادى از سنگريزه فرو فرستد؟ پس به زودى خواهيد دانست كه بيم دادن من چگونه است
وَلَقَدْ كَذَّبَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ﴿۱۸﴾
و پيش از آنان [نيز] كسانى به تكذيب پرداختند پس عذاب من چگونه بود؟
أَوَلَمْ يَرَوْا۟ إِلَى ٱلطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صَٰٓفَّٰتٍۢ وَيَقْبِضْنَ ۚ مَا يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا ٱلرَّحْمَٰنُ ۚ إِنَّهُۥ بِكُلِّ شَىْءٍۭ بَصِيرٌ﴿۱۹﴾
آيا در بالاى سرشان به پرندگان ننگريسته‌اند [كه گاه] بال مى‌گسترند و [گاه] بال مى‌آنند؟ جز خداى رحمان [كسى] آنها را نگاه نمى‌دارد، او به هر چيزى بيناست.
أَمَّنْ هَٰذَا ٱلَّذِى هُوَ جُندٌۭ لَّكُمْ يَنصُرُكُم مِّن دُونِ ٱلرَّحْمَٰنِ ۚ إِنِ ٱلْكَٰفِرُونَ إِلَّا فِى غُرُورٍ﴿۲۰﴾
يا آن كسى كه خود براى شما [چون] سپاهى است كه ياريتان مى‌كند، جز خداى رحمان كيست؟ كافران جز گرفتار فريب نيستند.
أَمَّنْ هَٰذَا ٱلَّذِى يَرْزُقُكُمْ إِنْ أَمْسَكَ رِزْقَهُۥ ۚ بَل لَّجُّوا۟ فِى عُتُوٍّۢ وَنُفُورٍ﴿۲۱﴾
يا كيست آن كه به شما روزى دهد اگر [خدا] روزى خود را [از شما] باز دارد؟ [نه] بلكه در سركشى و نفرت پافشارى كردند.
أَفَمَن يَمْشِى مُكِبًّا عَلَىٰ وَجْهِهِۦٓ أَهْدَىٰٓ أَمَّن يَمْشِى سَوِيًّا عَلَىٰ صِرَٰطٍۢ مُّسْتَقِيمٍۢ﴿۲۲﴾
پس آيا آن كس كه نگونسار راه مى‌پيمايد هدايت يافته تر است يا آن كس كه ايستاده بر راه راست مى‌رود؟
قُلْ هُوَ ٱلَّذِىٓ أَنشَأَكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ ٱلسَّمْعَ وَٱلْأَبْصَٰرَ وَٱلْأَفْـِٔدَةَ ۖ قَلِيلًۭا مَّا تَشْكُرُونَ﴿۲۳﴾
بگو: «اوست آن كس كه شما را پديد آورده و براى شما گوش و ديدگان و دلها آفريده است. چه كم سپاسگزاريد.»
قُلْ هُوَ ٱلَّذِى ذَرَأَكُمْ فِى ٱلْأَرْضِ وَإِلَيْهِ تُحْشَرُونَ﴿۲۴﴾
بگو: «اوست كه شما را در زمين پراكنده كرده، و به نزد او [ست كه] گرد آورده خواهيد شد.»
وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَٰذَا ٱلْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ﴿۲۵﴾
و مى‌گويند: «اگر راست مى‌گوييد، اين وعده كى خواهد بود؟»
قُلْ إِنَّمَا ٱلْعِلْمُ عِندَ ٱللَّهِ وَإِنَّمَآ أَنَا۠ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ﴿۲۶﴾
بگو: «علم [آن] فقط پيش خداست و من صرفاً هشدار دهنده‌اى آشكارم.»
فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةًۭ سِيٓـَٔتْ وُجُوهُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ وَقِيلَ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تَدَّعُونَ﴿۲۷﴾
و آنگاه كه آن [لحظه موعود] را نزديك ببينند، چهره‌هاى كسانى كه كافر شده‌اند در هم رود، و گفته شود: «اين است همان چيزى كه آن را فرا مى‌خوانديد»
قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِنْ أَهْلَكَنِىَ ٱللَّهُ وَمَن مَّعِىَ أَوْ رَحِمَنَا فَمَن يُجِيرُ ٱلْكَٰفِرِينَ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍۢ﴿۲۸﴾
بگو: «به من خبر دهيد، اگر خدا مرا و هر كه را با من است هلاك كند يا ما را مورد رحمت قرار دهد، چه كسى كافران را از عذابى پر درد پناه خواهد داد؟»
قُلْ هُوَ ٱلرَّحْمَٰنُ ءَامَنَّا بِهِۦ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِى ضَلَٰلٍۢ مُّبِينٍۢ﴿۲۹﴾
بگو: «اوست خداى بخشايشگر، به او ايمان آورديم، و بر او توكل كرديم. و به زودى خواهيد دانست چه كسى است كه خود در گمراهى آشكارى است.»
قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَآؤُكُمْ غَوْرًۭا فَمَن يَأْتِيكُم بِمَآءٍۢ مَّعِينٍۭ﴿۳۰﴾
بگو: «به من خبر دهيد، اگر آب [آشاميدنى] شما [به زمين] فرو رود، چه كسى آب روان برايتان خواهد آورد؟»
سوره قلمسُورَةُ القَلَمِآیه ۱ تا ۵۲
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ نٓ ۚ وَٱلْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ﴿۱﴾
نون، سوگند به قلم و آنچه مى‌نويسند،
مَآ أَنتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُونٍۢ﴿۲﴾
[كه] تو، به لطف پروردگارت، ديوانه نيستى.
وَإِنَّ لَكَ لَأَجْرًا غَيْرَ مَمْنُونٍۢ﴿۳﴾
و بى‌گمان، تو را پاداشى بى‌منت خواهد بود.
وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍۢ﴿۴﴾
و راستى كه تو را خويى والاست
فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُونَ﴿۵﴾
به زودى خواهى ديد و خواهند ديد،
بِأَييِّكُمُ ٱلْمَفْتُونُ﴿۶﴾
[كه] كدام يك از شما دستخوش جنونيد.
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعْلَمُ بِٱلْمُهْتَدِينَ﴿۷﴾
پروردگارت خود بهتر مى‌داند چه كسى از راه او منحرف شده، و [هم] او به راه يافتگان داناتر است.
فَلَا تُطِعِ ٱلْمُكَذِّبِينَ﴿۸﴾
پس، از دروغزنان فرمان مبر.
وَدُّوا۟ لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ﴿۹﴾
دوست دارند كه نرمى كنى تا نرمى نمايند.
وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍۢ مَّهِينٍ﴿۱۰﴾
و از هر قسم خورنده فرو مايه‌اى فرمان مبر:
هَمَّازٍۢ مَّشَّآءٍۭ بِنَمِيمٍۢ﴿۱۱﴾
[كه] عيبجوست و براى خبرچينى گام برمى‌دارد،
مَّنَّاعٍۢ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ﴿۱۲﴾
مانع خير، متجاوز، گناه پيشه،
عُتُلٍّۭ بَعْدَ ذَٰلِكَ زَنِيمٍ﴿۱۳﴾
گستاخ، [و] گذشته از آن زنازاده است،
أَن كَانَ ذَا مَالٍۢ وَبَنِينَ﴿۱۴﴾
به صرف اينكه مالدار و پسردار است،
إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ﴿۱۵﴾
چون آيات ما بر او خوانده شود، گويد: «افسانه‌هاى پيشينيان است.»
سَنَسِمُهُۥ عَلَى ٱلْخُرْطُومِ﴿۱۶﴾
زودا كه بر بينى‌اش داغ نهيم [و رسوايش كنيم].
إِنَّا بَلَوْنَٰهُمْ كَمَا بَلَوْنَآ أَصْحَٰبَ ٱلْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا۟ لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِينَ﴿۱۷﴾
ما آنان را همان گونه كه باغداران را آزموديم، مورد آزمايش قرار داديم، آنگاه كه سوگند خوردند كه صبح برخيزند و [ميوه] آن [باغ] را حتماً بچينند.
وَلَا يَسْتَثْنُونَ﴿۱۸﴾
و[لى] «ان شاء الله» نگفتند.
فَطَافَ عَلَيْهَا طَآئِفٌۭ مِّن رَّبِّكَ وَهُمْ نَآئِمُونَ﴿۱۹﴾
پس در حالى كه آنان غنوده بودند، بلايى از جانب پروردگارت بر آن [باغ] به گردش در آمد.
فَأَصْبَحَتْ كَٱلصَّرِيمِ﴿۲۰﴾
و [باغ،] آفت زده [و زمين باير] گرديد.
فَتَنَادَوْا۟ مُصْبِحِينَ﴿۲۱﴾
پس [باغداران] بامدادان يكديگر را صدا زدند،
أَنِ ٱغْدُوا۟ عَلَىٰ حَرْثِكُمْ إِن كُنتُمْ صَٰرِمِينَ﴿۲۲﴾
كه: «اگر ميوه مى‌چينيد، بامدادان به سوى كشت خويش رويد.»
فَٱنطَلَقُوا۟ وَهُمْ يَتَخَٰفَتُونَ﴿۲۳﴾
پس به راه افتادند و آهسته به هم مى‌گفتند
أَن لَّا يَدْخُلَنَّهَا ٱلْيَوْمَ عَلَيْكُم مِّسْكِينٌۭ﴿۲۴﴾
«كه: امروز نبايد در باغ بينوايى بر شما در آيد.»
وَغَدَوْا۟ عَلَىٰ حَرْدٍۢ قَٰدِرِينَ﴿۲۵﴾
و صبحگاهان در حالى كه خود را بر منع [بينوايان] توانا مى‌ديدند، رفتند.
فَلَمَّا رَأَوْهَا قَالُوٓا۟ إِنَّا لَضَآلُّونَ﴿۲۶﴾
و چون [باغ] را ديدند، گفتند: «قطعاً ما راه گم كرده‌ايم.
بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ﴿۲۷﴾
[نه] بلكه ما محروميم.
قَالَ أَوْسَطُهُمْ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ﴿۲۸﴾
خردمندترينشان گفت: «آيا به شما نگفتم: چرا خدا را به پاكى نمى‌ستاييد؟»
قَالُوا۟ سُبْحَٰنَ رَبِّنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ﴿۲۹﴾
گفتند: «پروردگارا، تو را به پاكى مى‌ستاييم، ما واقعاً ستمگر بوديم. «
فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَلَٰوَمُونَ﴿۳۰﴾
پس بعضى‌شان رو به بعضى ديگر آوردند و همديگر را به نكوهش گرفتند.
قَالُوا۟ يَٰوَيْلَنَآ إِنَّا كُنَّا طَٰغِينَ﴿۳۱﴾
گفتند: «اى واى بر ما كه سركش بوده‌ايم
عَسَىٰ رَبُّنَآ أَن يُبْدِلَنَا خَيْرًۭا مِّنْهَآ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا رَٰغِبُونَ﴿۳۲﴾
اميد است كه پروردگار ما بهتر از آن را به ما عوض دهد، زيرا ما به پروردگارمان مشتاقيم.
كَذَٰلِكَ ٱلْعَذَابُ ۖ وَلَعَذَابُ ٱلْءَاخِرَةِ أَكْبَرُ ۚ لَوْ كَانُوا۟ يَعْلَمُونَ﴿۳۳﴾
عذاب [دنيا] چنين است، و عذاب آخرت، اگر مى‌دانستند قطعاً بزرگتر خواهد بود.
إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ﴿۳۴﴾
براى پرهيزگاران، نزد پروردگارشان باغستانهاى پر ناز و نعمت است.
أَفَنَجْعَلُ ٱلْمُسْلِمِينَ كَٱلْمُجْرِمِينَ﴿۳۵﴾
پس آيا فرمانبرداران را چون بدكاران قرار خواهيم داد؟
مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ﴿۳۶﴾
شما را چه شده؟ چگونه داورى مى‌كنيد؟
أَمْ لَكُمْ كِتَٰبٌۭ فِيهِ تَدْرُسُونَ﴿۳۷﴾
يا شما را كتابى هست كه در آن فرا مى‌گيريد،
إِنَّ لَكُمْ فِيهِ لَمَا تَخَيَّرُونَ﴿۳۸﴾
كه هر چه را برمى‌گزينيد، براى شما در آن خواهد بود؟
أَمْ لَكُمْ أَيْمَٰنٌ عَلَيْنَا بَٰلِغَةٌ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ۙ إِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُونَ﴿۳۹﴾
يا اينكه شما تا روز قيامت [از ما] سوگندهايى رسا گرفته‌ايد كه هر چه دلتان خواست حكم كنيد؟
سَلْهُمْ أَيُّهُم بِذَٰلِكَ زَعِيمٌ﴿۴۰﴾
از آنان بپرس: كدامشان ضامن اين [ادعا] يند؟
أَمْ لَهُمْ شُرَكَآءُ فَلْيَأْتُوا۟ بِشُرَكَآئِهِمْ إِن كَانُوا۟ صَٰدِقِينَ﴿۴۱﴾
يا شريكانى دارند؟ پس اگر راست مى‌گويند شريكانشان را بياورند.
يَوْمَ يُكْشَفُ عَن سَاقٍۢ وَيُدْعَوْنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ﴿۴۲﴾
روزى كه كار، زار [و رهايى دشوار] شود و به سجده فرا خوانده شوند و در خود توانايى نيابند.
خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۖ وَقَدْ كَانُوا۟ يُدْعَوْنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ وَهُمْ سَٰلِمُونَ﴿۴۳﴾
ديدگانشان به زير افتاده، خوارى آنان را فرو مى‌گيرد، در حالى كه [پيش از اين] به سجده دعوت مى‌شدند و تندرست بودند.
فَذَرْنِى وَمَن يُكَذِّبُ بِهَٰذَا ٱلْحَدِيثِ ۖ سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ﴿۴۴﴾
پس مرا با كسى كه اين گفتار را تكذيب مى‌كند واگذار. به تدريج آنان را به گونه‌اى كه در نيابند [گريبان] خواهيم گرفت،
وَأُمْلِى لَهُمْ ۚ إِنَّ كَيْدِى مَتِينٌ﴿۴۵﴾
و مهلتشان مى‌دهم، زيرا تدبير من [سخت] استوار است.
أَمْ تَسْـَٔلُهُمْ أَجْرًۭا فَهُم مِّن مَّغْرَمٍۢ مُّثْقَلُونَ﴿۴۶﴾
آيا از آنان مزدى درخواست مى‌كنى، و آنان خود را زير بار تاوان، گرانبار مى‌يابند؟
أَمْ عِندَهُمُ ٱلْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ﴿۴۷﴾
يا [علم] غيب پيش آنهاست و آنها مى‌نويسند؟
فَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُن كَصَاحِبِ ٱلْحُوتِ إِذْ نَادَىٰ وَهُوَ مَكْظُومٌۭ﴿۴۸﴾
پس در [امتثال] حكم پروردگارت شكيبايى ورز، و مانند همدم ماهى [=يونس] مباش، آنگاه كه اندوه زده ندا درداد.
لَّوْلَآ أَن تَدَٰرَكَهُۥ نِعْمَةٌۭ مِّن رَّبِّهِۦ لَنُبِذَ بِٱلْعَرَآءِ وَهُوَ مَذْمُومٌۭ﴿۴۹﴾
اگر لطفى از جانب پروردگارش تدارك [حال] او نمى‌كرد، قطعاً نكوهش شده بر زمين خشك انداخته مى‌شد.
فَٱجْتَبَٰهُ رَبُّهُۥ فَجَعَلَهُۥ مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ﴿۵۰﴾
پس پروردگارش وى را برگزيد و از شايستگانش گردانيد.
وَإِن يَكَادُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَٰرِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا۟ ٱلذِّكْرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُۥ لَمَجْنُونٌۭ﴿۵۱﴾
و آنان كه كافر شدند، چون قرآن را شنيدند چيزى نمانده بود كه تو را چشم بزنند، و مى‌گفتند: «او واقعاً ديوانه‌اى است.»
وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَٰلَمِينَ﴿۵۲﴾
و حال آنكه [قرآن] جز تذكارى براى جهانيان نيست.
سوره حاقهسُورَةُ الحَاقَّةِآیه ۱ تا ۵۲
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٱلْحَآقَّةُ﴿۱﴾
آن رخ دهنده.
مَا ٱلْحَآقَّةُ﴿۲﴾
چيست آن رخ دهنده؟
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ﴿۳﴾
و چه دانى كه آن رخ دهنده چيست؟
كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌۢ بِٱلْقَارِعَةِ﴿۴﴾
ثمود و عاد، آن حادثه كوبنده را تكذيب كردند.
فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِيَةِ﴿۵﴾
اما ثمود به [سزاى] سركشى [خود] به هلاكت رسيدند.
وَأَمَّا عَادٌۭ فَأُهْلِكُوا۟ بِرِيحٍۢ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۢ﴿۶﴾
و اما عاد، به [وسيله] تندبادى توفنده سركش هلاك شدند.
سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍۢ وَثَمَٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًۭا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍۢ﴿۷﴾
[كه خدا] آن را هفت شب و هشت روز پياپى بر آنان بگماشت: در آن [مدت] مردم را فرو افتاده مى‌ديدى، گويى آنها تنه‌هاى نخلهاى ميان تهى‌اند.
فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍۢ﴿۸﴾
آيا از آنان كسى را بر جاى مى‌بينى؟
وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ﴿۹﴾
و فرعون و كسانى كه پيش از او بودند و [مردم] شهرهاى سرنگون شده [سدوم و عاموره] مرتكب خطا شدند.
فَعَصَوْا۟ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةًۭ رَّابِيَةً﴿۱۰﴾
و از امر فرستاده پروردگارشان سرپيچى كردند، و [خدا هم] آنان را به گرفتنى سخت، فرو گرفت.
إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ﴿۱۱﴾
ما، چون آب طغيان كرد، شما را بر كشتى سوار نموديم.
لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةًۭ وَتَعِيَهَآ أُذُنٌۭ وَٰعِيَةٌۭ﴿۱۲﴾
تا آن را براى شما [مايه] تذكرى گردانيم و گوشهاى شنوا آن را نگاه دارد.
فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ﴿۱۳﴾
پس آنگاه كه در صور يك بار دميده شود.
وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةًۭ وَٰحِدَةًۭ﴿۱۴﴾
و زمين و كوهها از جاى خود برداشته شوند و هر دوى آنها با يك تكان ريز ريز گردند.
فَيَوْمَئِذٍۢ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ﴿۱۵﴾
پس آن روز است كه واقعه [آنچنانى] وقوع يابد.
وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍۢ وَاهِيَةٌۭ﴿۱۶﴾
و آسمان از هم بشكافد، و در آن روز است كه آن از هم گسسته باشد.
وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍۢ ثَمَٰنِيَةٌۭ﴿۱۷﴾
و فرشتگان در اطراف [آسمان]اند، و عرش پروردگارت را آن روز، هشت [فرشته ] بر سر خود بر مى‌دارند.
يَوْمَئِذٍۢ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌۭ﴿۱۸﴾
در آن روز، شما [به پيشگاه خدا] عرضه مى‌شويد، [و] پوشيده‌اى از شما پوشيده نمى‌ماند.
فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُوا۟ كِتَٰبِيَهْ﴿۱۹﴾
اما كسى كه كارنامه‌اش به دست راستش داده شود، گويد: «بياييد و كتابم را بخوانيد.
إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَٰقٍ حِسَابِيَهْ﴿۲۰﴾
من يقين داشتم كه به حساب خود مى‌رسم.
فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ﴿۲۱﴾
پس او در يك زندگى خوش است:
فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ﴿۲۲﴾
در بهشتى برين،
قُطُوفُهَا دَانِيَةٌۭ﴿۲۳﴾
[كه] ميوه هايش در دسترس است.
كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ﴿۲۴﴾
بخوريد و بنوشيد، گواراتان باد، به [پاداش] آنچه در روزهاى گذشته انجام داديد.
وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَٰبِيَهْ﴿۲۵﴾
و اما كسى كه كارنامه‌اش به دست چپش داده شود، گويد: «اى كاش كتابم را دريافت نكرده بودم.
وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ﴿۲۶﴾
و از حساب خود خبردار نشده بودم.
يَٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ﴿۲۷﴾
اى كاش آن [مرگ] كار را تمام مى‌كرد.
مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ﴿۲۸﴾
مال من، مرا سودى نبخشيد.
هَلَكَ عَنِّى سُلْطَٰنِيَهْ﴿۲۹﴾
قدرت من از [كف] من برفت.
خُذُوهُ فَغُلُّوهُ﴿۳۰﴾
[گويند:] «بگيريد او را و در غل كشيد.
ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ﴿۳۱﴾
آنگاه ميان آتشش اندازيد.
ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍۢ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًۭا فَٱسْلُكُوهُ﴿۳۲﴾
پس در زنجيرى كه درازى آن هفتاد گز است وى را در بند كشيد.
إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ﴿۳۳﴾
چرا كه او به خداى بزرگ نمى‌گرويد.
وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ﴿۳۴﴾
و به اطعام مسكين تشويق نمى‌كرد.
فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَٰهُنَا حَمِيمٌۭ﴿۳۵﴾
پس امروز او را در اينجا حمايتگرى نيست.
وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍۢ﴿۳۶﴾
و خوراكى جز چركابه ندارد،
لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَٰطِـُٔونَ﴿۳۷﴾
كه آن را جز خطاكاران نمى‌خورند.
فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ﴿۳۸﴾
پس نه [چنان است كه مى‌پنداريد]، سوگند ياد مى‌كنم به آنچه مى‌بينيد،
وَمَا لَا تُبْصِرُونَ﴿۳۹﴾
و آنچه نمى‌بينيد،
إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ﴿۴۰﴾
كه [قرآن] قطعاً گفتار فرستاده‌اى بزرگوار است.
وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تُؤْمِنُونَ﴿۴۱﴾
و آن گفتار شاعرى نيست [كه] كمتر [به آن] ايمان داريد.
وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تَذَكَّرُونَ﴿۴۲﴾
و نه گفتار كاهنى [كه] كمتر [از آن] پند مى‌گيريد.
تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ﴿۴۳﴾
[پيام] فرودآمده‌اى است از جانب پروردگار جهانيان.
وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ﴿۴۴﴾
و اگر [او] پاره‌اى گفته‌ها بر ما بسته بود،
لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ﴿۴۵﴾
دست راستش را سخت مى‌گرفتيم،
ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ﴿۴۶﴾
سپس رگ قلبش را پاره مى‌كرديم،
فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَٰجِزِينَ﴿۴۷﴾
و هيچ يك از شما مانع از [عذاب] او نمى‌شد.
وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌۭ لِّلْمُتَّقِينَ﴿۴۸﴾
و در حقيقت، [قرآن] تذكارى براى پرهيزگاران است.
وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ﴿۴۹﴾
و ما به راستى مى‌دانيم كه از [ميان] شما تكذيب‌كنندگانى هستند.
وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ﴿۵۰﴾
و آن واقعاً بر كافران حسرتى است.
وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ﴿۵۱﴾
و اين [قرآن]، بى‌شبهه، حقيقتى يقينى است.
فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ﴿۵۲﴾
پس به [پاس] نام پروردگار بزرگت تسبيح گوى.
سوره معارجسُورَةُ المَعَارِجِآیه ۱ تا ۴۴
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ﴿۱﴾
پرسنده‌اى از عذاب واقع‌شونده‌اى پرسيد،
لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ﴿۲﴾
كه اختصاص به كافران دارد [و] آن را بازدارنده‌اى نيست.
مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ﴿۳﴾
[و] از جانب خداوند صاحب درجات [و مراتب] است.
تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ﴿۴﴾
فرشتگان و روح، در روزى كه مقدارش پنجاه هزار سال است به سوى «او» بالا مى‌روند.
فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا﴿۵﴾
پس صبر كن، صبرى نيكو.
إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا﴿۶﴾
زيرا آنان [عذاب] را دور مى‌بينند،
وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا﴿۷﴾
و [ما] نزديكش مى‌بينيم.
يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ﴿۸﴾
روزى كه آسمانها چون فلز گداخته شود،
وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ﴿۹﴾
و كوهها چون پشم زده گردد،
وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا﴿۱۰﴾
و هيچ دوست صميمى از دوست صميمى [حال] نپرسد،
يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ﴿۱۱﴾
آنان را به ايشان نشان مى‌دهند. گناهكار آرزو مى‌كند كه كاش براى رهايى از عذاب آن روز، مى توانست پسران خود را عوض دهد،
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ﴿۱۲﴾
و [نيز] همسرش و برادرش را،
وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ﴿۱۳﴾
و قبيله‌اش را كه به او پناه مى‌دهد،
وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ﴿۱۴﴾
و هر كه را كه در روى زمين است همه را [عوض مى‌داد] و آنگاه خود را رها مى‌كرد.
كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ﴿۱۵﴾
نه چنين است. [آتش] زبانه مى‌كشد،
نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ﴿۱۶﴾
پوست سر و اندام را بركننده است.
تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ﴿۱۷﴾
هر كه را پشت كرده و روى برتافته،
وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ﴿۱۸﴾
و گرد آورده و انباشته [و حسابش را نگاه داشته] فرا مى‌خواند.
۞ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا﴿۱۹﴾
به راستى كه انسان سخت آزمند [و بى‌تاب] خلق شده است.
إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا﴿۲۰﴾
چون صدمه‌اى به او رسد عجز و لابه كند.
وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا﴿۲۱﴾
و چون خيرى به او رسد بخل ورزد.
إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ﴿۲۲﴾
غير از نمازگزاران:
ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ﴿۲۳﴾
همان كسانى كه بر نمازشان پايدارى مى‌كنند.
وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ﴿۲۴﴾
و همانان كه در اموالشان حقى معلوم است،
لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ﴿۲۵﴾
براى سائل و محروم.
وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ﴿۲۶﴾
و كسانى كه روز جزا را باور دارند.
وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ﴿۲۷﴾
و آنان كه از عذاب پروردگارشان بيمناكند.
إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ﴿۲۸﴾
چرا كه از عذاب پروردگارشان ايمن نمى‌توانند بود.
وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ﴿۲۹﴾
و كسانى كه دامن خود را حفظ مى‌كنند،
إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ﴿۳۰﴾
مگر بر همسران خود يا كنيزانشان كه [در اين صورت] مورد نكوهش نيستند.
فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ﴿۳۱﴾
و هر كس پا از اين [حد] فراتر نهد، آنان همان از حد درگذرندگانند.
وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ﴿۳۲﴾
و كسانى كه امانتها و پيمان خود را مراعات مى‌كنند.
وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ﴿۳۳﴾
و آنان كه بر شهادتهاى خود ايستاده‌اند.
وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ﴿۳۴﴾
و كسانى كه بر نمازشان مداومت مى‌ورزند.
أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ﴿۳۵﴾
آنها هستند كه در باغهايى [از بهشت]، گرامى خواهند بود.
فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ﴿۳۶﴾
چه شده است كه آنان كه كفر ورزيده‌اند، به سوى تو شتابان،
عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ﴿۳۷﴾
گروه گروه، از راست و از چپ [هجوم مى‌آورند]؟
أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ﴿۳۸﴾
آيا هر يك از آنان طمع مى‌بندد كه در بهشت پر نعمت درآورده شود؟
كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ﴿۳۹﴾
نه چنين است. ما آنان را از آنچه [خود] مى‌دانند آفريديم.
فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ﴿۴۰﴾
[هرگز،] به پروردگار خاوران و باختران سوگند ياد مى‌كنم كه ما تواناييم،
عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ﴿۴۱﴾
كه به جاى آنان بهتر از ايشان را بياوريم؛ و بر ما پيشى نتوانند جست.
فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ﴿۴۲﴾
پس بگذارشان ياوه گويند و بازى كنند تا روزى را كه وعده داده شده‌اند ملاقات نمايند.
يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ﴿۴۳﴾
روزى كه از گورها[ى خود] شتابان برآيند، گويى كه آنان به سوى پرچمهاى افراشته مى دوند.
خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ﴿۴۴﴾
ديدگانشان فرو افتاده، [غبار] مذلّت آنان را فرو گرفته است. اين است همان روزى كه به ايشان وعده داده مى‌شد.
سوره نوحسُورَةُ نُوحٍآیه ۱ تا ۲۸
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِنَّآ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوْمِهِۦٓ أَنْ أَنذِرْ قَوْمَكَ مِن قَبْلِ أَن يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌۭ﴿۱﴾
ما نوح را به سوى قومش فرستاديم كه: «قومت را، پيش از آنكه عذابى دردناك به آنان رسد، هشدار ده.»
قَالَ يَٰقَوْمِ إِنِّى لَكُمْ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌ﴿۲﴾
[نوح] گفت: «اى قوم من، من شما را هشدار دهنده‌اى آشكارم،
أَنِ ٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ وَٱتَّقُوهُ وَأَطِيعُونِ﴿۳﴾
كه خدا را بپرستيد و از او پروا داريد و مرا فرمان بريد.
يَغْفِرْ لَكُم مِّن ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرْكُمْ إِلَىٰٓ أَجَلٍۢ مُّسَمًّى ۚ إِنَّ أَجَلَ ٱللَّهِ إِذَا جَآءَ لَا يُؤَخَّرُ ۖ لَوْ كُنتُمْ تَعْلَمُونَ﴿۴﴾
[تا] برخى از گناهانتان را بر شما ببخشايد و [اجل] شما را تا وقتى معين به تأخير اندازد. اگر بدانيد، چون وقت مقرر خدا برسد، تأخير بر نخواهد داشت.
قَالَ رَبِّ إِنِّى دَعَوْتُ قَوْمِى لَيْلًۭا وَنَهَارًۭا﴿۵﴾
[نوح] گفت: «پروردگارا، من قوم خود را شب و روز دعوت كردم،
فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَآءِىٓ إِلَّا فِرَارًۭا﴿۶﴾
و دعوت من جز بر گريزشان نيفزود.
وَإِنِّى كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوٓا۟ أَصَٰبِعَهُمْ فِىٓ ءَاذَانِهِمْ وَٱسْتَغْشَوْا۟ ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّوا۟ وَٱسْتَكْبَرُوا۟ ٱسْتِكْبَارًۭا﴿۷﴾
و من هر بار كه آنان را دعوت كردم تا ايشان را بيامرزى، انگشتانشان را در گوشهايشان كردند و رداى خويشتن بر سر كشيدند و اصرار ورزيدند و هر چه بيشتر بر كبر خود افزودند.
ثُمَّ إِنِّى دَعَوْتُهُمْ جِهَارًۭا﴿۸﴾
سپس من آشكارا آنان را دعوت كردم.
ثُمَّ إِنِّىٓ أَعْلَنتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرَارًۭا﴿۹﴾
باز من به آنان اعلام نمودم و در خلوت [و] پوشيده نيز به ايشان گفتم.
فَقُلْتُ ٱسْتَغْفِرُوا۟ رَبَّكُمْ إِنَّهُۥ كَانَ غَفَّارًۭا﴿۱۰﴾
و گفتم: از پروردگارتان آمرزش بخواهيد كه او همواره آمرزنده است.
يُرْسِلِ ٱلسَّمَآءَ عَلَيْكُم مِّدْرَارًۭا﴿۱۱﴾
[تا] بر شما از آسمان باران پى در پى فرستد.
وَيُمْدِدْكُم بِأَمْوَٰلٍۢ وَبَنِينَ وَيَجْعَل لَّكُمْ جَنَّٰتٍۢ وَيَجْعَل لَّكُمْ أَنْهَٰرًۭا﴿۱۲﴾
و شما را به اموال و پسران، يارى كند، و برايتان باغها قرار دهد و نهرها براى شما پديد آورد.
مَّا لَكُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًۭا﴿۱۳﴾
شما را چه شده است كه از شكوه خدا بيم نداريد؟
وَقَدْ خَلَقَكُمْ أَطْوَارًا﴿۱۴﴾
و حال آنكه شما را مرحله به مرحله خلق كرده است.
أَلَمْ تَرَوْا۟ كَيْفَ خَلَقَ ٱللَّهُ سَبْعَ سَمَٰوَٰتٍۢ طِبَاقًۭا﴿۱۵﴾
مگر ملاحظه نكرده‌ايد كه چگونه خدا هفت آسمان را تُوبرتُو آفريده است؟
وَجَعَلَ ٱلْقَمَرَ فِيهِنَّ نُورًۭا وَجَعَلَ ٱلشَّمْسَ سِرَاجًۭا﴿۱۶﴾
و ماه را در ميان آنها روشنايى‌بخش گردانيد و خورشيد را [چون] چراغى قرار داد.
وَٱللَّهُ أَنۢبَتَكُم مِّنَ ٱلْأَرْضِ نَبَاتًۭا﴿۱۷﴾
و خدا[ست كه] شما را [مانند] گياهى از زمين رويانيد؛
ثُمَّ يُعِيدُكُمْ فِيهَا وَيُخْرِجُكُمْ إِخْرَاجًۭا﴿۱۸﴾
سپس شما را در آن بازمى‌گرداند و بيرون مى‌آورد بيرون‌آوردنى [عجيب]!
وَٱللَّهُ جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ بِسَاطًۭا﴿۱۹﴾
و خدا زمين را براى شما فرشى [گسترده] ساخت،
لِّتَسْلُكُوا۟ مِنْهَا سُبُلًۭا فِجَاجًۭا﴿۲۰﴾
تا در راههاى فراخ آن برويد.»
قَالَ نُوحٌۭ رَّبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِى وَٱتَّبَعُوا۟ مَن لَّمْ يَزِدْهُ مَالُهُۥ وَوَلَدُهُۥٓ إِلَّا خَسَارًۭا﴿۲۱﴾
نوح گفت: «پروردگارا، آنان نافرمانى من كردند و كسى را پيروى نمودند كه مال و فرزندش جز بر زيان وى نيفزود.
وَمَكَرُوا۟ مَكْرًۭا كُبَّارًۭا﴿۲۲﴾
و دست به نيرنگى بس بزرگ زدند.
وَقَالُوا۟ لَا تَذَرُنَّ ءَالِهَتَكُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّۭا وَلَا سُوَاعًۭا وَلَا يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَنَسْرًۭا﴿۲۳﴾
و گفتند: زنهار، خدايان خود را رها مكنيد، و نه «وَدّ» را واگذاريد و نه «سُواع» و نه «يَغُوث» و نه «يَعُوق» و نه «نَسْر» را.
وَقَدْ أَضَلُّوا۟ كَثِيرًۭا ۖ وَلَا تَزِدِ ٱلظَّٰلِمِينَ إِلَّا ضَلَٰلًۭا﴿۲۴﴾
و بسيارى را گمراه كرده‌اند. [بار خدايا،] جز بر گمراهى ستمكاران ميفزاى.»
مِّمَّا خَطِيٓـَٰٔتِهِمْ أُغْرِقُوا۟ فَأُدْخِلُوا۟ نَارًۭا فَلَمْ يَجِدُوا۟ لَهُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ أَنصَارًۭا﴿۲۵﴾
[تا] به سبب گناهانشان غرقه گشتند و [پس از مرگ] در آتشى درآورده شدند و براى خود، در برابر خدا يارانى نيافتند.
وَقَالَ نُوحٌۭ رَّبِّ لَا تَذَرْ عَلَى ٱلْأَرْضِ مِنَ ٱلْكَٰفِرِينَ دَيَّارًا﴿۲۶﴾
و نوح گفت: «پروردگارا، هيچ كس از كافران را بر روى زمين مگذار،
إِنَّكَ إِن تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا۟ عِبَادَكَ وَلَا يَلِدُوٓا۟ إِلَّا فَاجِرًۭا كَفَّارًۭا﴿۲۷﴾
چرا كه اگر تو آنان را باقى گذارى، بندگانت را گمراه مى‌كنند و جز پليدكار ناسپاس نزايند.
رَّبِّ ٱغْفِرْ لِى وَلِوَٰلِدَىَّ وَلِمَن دَخَلَ بَيْتِىَ مُؤْمِنًۭا وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَٰتِ وَلَا تَزِدِ ٱلظَّٰلِمِينَ إِلَّا تَبَارًۢا﴿۲۸﴾
پروردگارا، بر من و پدر و مادرم و هر مؤمنى كه در سرايم درآيد، و بر مردان و زنان با ايمان ببخشاى، و جز بر هلاكت ستمگران ميفزاى.»
سوره جنسُورَةُ الجِنِّآیه ۱ تا ۲۸
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ قُلْ أُوحِىَ إِلَىَّ أَنَّهُ ٱسْتَمَعَ نَفَرٌۭ مِّنَ ٱلْجِنِّ فَقَالُوٓا۟ إِنَّا سَمِعْنَا قُرْءَانًا عَجَبًۭا﴿۱﴾
بگو: «به من وحى شده است كه تنى چند از جنّيان گوش فرا داشتند و گفتند: راستى ما قرآنى شگفت‌آور شنيديم.
يَهْدِىٓ إِلَى ٱلرُّشْدِ فَـَٔامَنَّا بِهِۦ ۖ وَلَن نُّشْرِكَ بِرَبِّنَآ أَحَدًۭا﴿۲﴾
[كه] به راه راست هدايت مى‌كند. پس به آن ايمان آورديم و هرگز كسى را شريك پروردگارمان قرار نخواهيم داد.
وَأَنَّهُۥ تَعَٰلَىٰ جَدُّ رَبِّنَا مَا ٱتَّخَذَ صَٰحِبَةًۭ وَلَا وَلَدًۭا﴿۳﴾
و اينكه او، پروردگار والاى ما، همسر و فرزندى اختيار نكرده است.
وَأَنَّهُۥ كَانَ يَقُولُ سَفِيهُنَا عَلَى ٱللَّهِ شَطَطًۭا﴿۴﴾
و [شگفت] آنكه كم خرد ما، در باره خدا سخنانى ياوه مى‌سرايد.
وَأَنَّا ظَنَنَّآ أَن لَّن تَقُولَ ٱلْإِنسُ وَٱلْجِنُّ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًۭا﴿۵﴾
و ما پنداشته بوديم كه انس و جن هرگز به خدا دروغ نمى‌بندند.
وَأَنَّهُۥ كَانَ رِجَالٌۭ مِّنَ ٱلْإِنسِ يَعُوذُونَ بِرِجَالٍۢ مِّنَ ٱلْجِنِّ فَزَادُوهُمْ رَهَقًۭا﴿۶﴾
و مردانى از آدميان به مردانى از جن پناه مى‌بردند و بر سركشى آنها مى‌افزودند.
وَأَنَّهُمْ ظَنُّوا۟ كَمَا ظَنَنتُمْ أَن لَّن يَبْعَثَ ٱللَّهُ أَحَدًۭا﴿۷﴾
و آنها [نيز] آن گونه كه [شما] پنداشته‌ايد، گمان بردند كه خدا هرگز كسى را زنده نخواهد گردانيد.
وَأَنَّا لَمَسْنَا ٱلسَّمَآءَ فَوَجَدْنَٰهَا مُلِئَتْ حَرَسًۭا شَدِيدًۭا وَشُهُبًۭا﴿۸﴾
و ما بر آسمان دست يافتيم و آن را پر از نگهبانان توانا و تيرهاى شهاب يافتيم.
وَأَنَّا كُنَّا نَقْعُدُ مِنْهَا مَقَٰعِدَ لِلسَّمْعِ ۖ فَمَن يَسْتَمِعِ ٱلْءَانَ يَجِدْ لَهُۥ شِهَابًۭا رَّصَدًۭا﴿۹﴾
و در [آسمان] براى شنيدن، به كمين مى‌نشستيم، [اما] اكنون هر كه بخواهد به گوش باشد، تير شهابى در كمين خود مى‌يابد.
وَأَنَّا لَا نَدْرِىٓ أَشَرٌّ أُرِيدَ بِمَن فِى ٱلْأَرْضِ أَمْ أَرَادَ بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَدًۭا﴿۱۰﴾
و ما [درست] نمى‌دانيم كه آيا براى كسانى كه در زمينند بدى خواسته شده يا پروردگارشان برايشان هدايت خواسته است؟
وَأَنَّا مِنَّا ٱلصَّٰلِحُونَ وَمِنَّا دُونَ ذَٰلِكَ ۖ كُنَّا طَرَآئِقَ قِدَدًۭا﴿۱۱﴾
و از ميان ما برخى درستكارند و برخى غير آن، و ما فرقه‌هايى گوناگونيم.
وَأَنَّا ظَنَنَّآ أَن لَّن نُّعْجِزَ ٱللَّهَ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَن نُّعْجِزَهُۥ هَرَبًۭا﴿۱۲﴾
و ما مى‌دانيم كه هرگز نمى‌توانيم در زمين خداى را به ستوه آوريم، و هرگز او را با گريز [خود] درمانده نتوانيم كرد
وَأَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا ٱلْهُدَىٰٓ ءَامَنَّا بِهِۦ ۖ فَمَن يُؤْمِنۢ بِرَبِّهِۦ فَلَا يَخَافُ بَخْسًۭا وَلَا رَهَقًۭا﴿۱۳﴾
و ما چون هدايت را شنيديم بدان گرويديم؛ پس كسى كه به پروردگار خود ايمان آورد، از كمى [پاداش] و سختى بيم ندارد.
وَأَنَّا مِنَّا ٱلْمُسْلِمُونَ وَمِنَّا ٱلْقَٰسِطُونَ ۖ فَمَنْ أَسْلَمَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ تَحَرَّوْا۟ رَشَدًۭا﴿۱۴﴾
و از ميان ما برخى فرمانبردار و برخى از ما منحرفند: پس كسانى كه به فرمانند، آنان در جستجوى راه درستند،
وَأَمَّا ٱلْقَٰسِطُونَ فَكَانُوا۟ لِجَهَنَّمَ حَطَبًۭا﴿۱۵﴾
ولى منحرفان، هيزم جهنم خواهند بود.»
وَأَلَّوِ ٱسْتَقَٰمُوا۟ عَلَى ٱلطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْنَٰهُم مَّآءً غَدَقًۭا﴿۱۶﴾
و اگر [مردم] در راه درست، پايدارى ورزند، قطعاً آب گوارايى بديشان نوشانيم.
لِّنَفْتِنَهُمْ فِيهِ ۚ وَمَن يُعْرِضْ عَن ذِكْرِ رَبِّهِۦ يَسْلُكْهُ عَذَابًۭا صَعَدًۭا﴿۱۷﴾
تا در اين باره آنان را بيازماييم، و هر كس از ياد پروردگار خود دل بگرداند، وى را در قيد عذابى [روز]افزون درآورد.
وَأَنَّ ٱلْمَسَٰجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا۟ مَعَ ٱللَّهِ أَحَدًۭا﴿۱۸﴾
و مساجد ويژه خداست، پس هيچ كس را با خدا مخوانيد.
وَأَنَّهُۥ لَمَّا قَامَ عَبْدُ ٱللَّهِ يَدْعُوهُ كَادُوا۟ يَكُونُونَ عَلَيْهِ لِبَدًۭا﴿۱۹﴾
و همين كه «بنده خدا» برخاست تا او را بخواند، چيزى نمانده بود كه بر سر وى فرو افتند.
قُلْ إِنَّمَآ أَدْعُوا۟ رَبِّى وَلَآ أُشْرِكُ بِهِۦٓ أَحَدًۭا﴿۲۰﴾
بگو: «من تنها پروردگار خود را مى‌خوانم و كسى را با او شريك نمى‌گردانم.»
قُلْ إِنِّى لَآ أَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّۭا وَلَا رَشَدًۭا﴿۲۱﴾
بگو: «من براى شما اختيار زيان و هدايتى را ندارم.»
قُلْ إِنِّى لَن يُجِيرَنِى مِنَ ٱللَّهِ أَحَدٌۭ وَلَنْ أَجِدَ مِن دُونِهِۦ مُلْتَحَدًا﴿۲۲﴾
بگو: «هرگز كسى مرا در برابر خدا پناه نمى‌دهد و هرگز پناهگاهى غير از او نمى‌يابم.
إِلَّا بَلَٰغًۭا مِّنَ ٱللَّهِ وَرِسَٰلَٰتِهِۦ ۚ وَمَن يَعْصِ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ فَإِنَّ لَهُۥ نَارَ جَهَنَّمَ خَٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًا﴿۲۳﴾
[وظيفه من] تنها ابلاغى از خدا و [رساندن] پيامهاى اوست.» و هر كس خدا و پيامبرش را نافرمانى كند قطعاً آتش دوزخ براى اوست و جاودانه در آن خواهند ماند.
حَتَّىٰٓ إِذَا رَأَوْا۟ مَا يُوعَدُونَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ أَضْعَفُ نَاصِرًۭا وَأَقَلُّ عَدَدًۭا﴿۲۴﴾
[باش] تا آنچه را وعده داده مى‌شوند ببينند، آنگاه دريابند كه ياور چه كسى ضعيف‌تر و كدام يك شماره‌اش كمتر است.
قُلْ إِنْ أَدْرِىٓ أَقَرِيبٌۭ مَّا تُوعَدُونَ أَمْ يَجْعَلُ لَهُۥ رَبِّىٓ أَمَدًا﴿۲۵﴾
بگو: «نمى‌دانم آنچه را كه وعده داده شده‌ايد نزديك است يا پروردگارم براى آن زمانى نهاده است؟»
عَٰلِمُ ٱلْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلَىٰ غَيْبِهِۦٓ أَحَدًا﴿۲۶﴾
داناى نهان است، و كسى را بر غيب خود آگاه نمى‌كند،
إِلَّا مَنِ ٱرْتَضَىٰ مِن رَّسُولٍۢ فَإِنَّهُۥ يَسْلُكُ مِنۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِۦ رَصَدًۭا﴿۲۷﴾
جز پيامبرى را كه از او خشنود باشد، كه [در اين صورت] براى او از پيش رو و از پشت سرش نگاهبانانى بر خواهد گماشت،
لِّيَعْلَمَ أَن قَدْ أَبْلَغُوا۟ رِسَٰلَٰتِ رَبِّهِمْ وَأَحَاطَ بِمَا لَدَيْهِمْ وَأَحْصَىٰ كُلَّ شَىْءٍ عَدَدًۢا﴿۲۸﴾
تا معلوم بدارد كه پيامهاى پروردگار خود را رسانيده‌اند؛ و [خدا] بدانچه نزد ايشان است احاطه دارد و هر چيزى را به عدد شماره كرده است.
سوره مزملسُورَةُ المُزَّمِّلِآیه ۱ تا ۲۰
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ يَٰٓأَيُّهَا ٱلْمُزَّمِّلُ﴿۱﴾
اى جامه به خويشتن فرو پيچيده،
قُمِ ٱلَّيْلَ إِلَّا قَلِيلًۭا﴿۲﴾
به پا خيز شب را مگر اندكى،
نِّصْفَهُۥٓ أَوِ ٱنقُصْ مِنْهُ قَلِيلًا﴿۳﴾
نيمى از شب يا اندكى از آن را بكاه،
أَوْ زِدْ عَلَيْهِ وَرَتِّلِ ٱلْقُرْءَانَ تَرْتِيلًا﴿۴﴾
يا بر آن [نصف] بيفزاى و قرآن را شمرده شمرده بخوان.
إِنَّا سَنُلْقِى عَلَيْكَ قَوْلًۭا ثَقِيلًا﴿۵﴾
در حقيقت ما به زودى بر تو گفتارى گرانبار القا مى‌كنيم.
إِنَّ نَاشِئَةَ ٱلَّيْلِ هِىَ أَشَدُّ وَطْـًۭٔا وَأَقْوَمُ قِيلًا﴿۶﴾
قطعاً برخاستن شب، رنجش بيشتر و گفتار [در آن هنگام] راستين‌تر است.
إِنَّ لَكَ فِى ٱلنَّهَارِ سَبْحًۭا طَوِيلًۭا﴿۷﴾
[و] تو را، در روز، آمد و شدى دراز است.
وَٱذْكُرِ ٱسْمَ رَبِّكَ وَتَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلًۭا﴿۸﴾
و نام پروردگار خود را ياد كن و تنها به او بپرداز.
رَّبُّ ٱلْمَشْرِقِ وَٱلْمَغْرِبِ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ فَٱتَّخِذْهُ وَكِيلًۭا﴿۹﴾
[اوست] پروردگار خاور و باختر، خدايى جز او نيست، پس او را كارساز خويش اختيار كن.
وَٱصْبِرْ عَلَىٰ مَا يَقُولُونَ وَٱهْجُرْهُمْ هَجْرًۭا جَمِيلًۭا﴿۱۰﴾
و بر آنچه مى‌گويند شكيبا باش و از آنان با دورى گزيدنى خوش فاصله بگير.
وَذَرْنِى وَٱلْمُكَذِّبِينَ أُو۟لِى ٱلنَّعْمَةِ وَمَهِّلْهُمْ قَلِيلًا﴿۱۱﴾
و مرا با تكذيب‌كنندگان توانگر واگذار و اندكى مهلتشان ده.
إِنَّ لَدَيْنَآ أَنكَالًۭا وَجَحِيمًۭا﴿۱۲﴾
در حقيقت پيش ما زنجيرها و دوزخ،
وَطَعَامًۭا ذَا غُصَّةٍۢ وَعَذَابًا أَلِيمًۭا﴿۱۳﴾
و غذايى گلوگير و عذابى پر درد است.
يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ وَكَانَتِ ٱلْجِبَالُ كَثِيبًۭا مَّهِيلًا﴿۱۴﴾
روزى كه زمين و كوهها به لرزه درآيند و كوهها به سان ريگ روان گردند.
إِنَّآ أَرْسَلْنَآ إِلَيْكُمْ رَسُولًۭا شَٰهِدًا عَلَيْكُمْ كَمَآ أَرْسَلْنَآ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ رَسُولًۭا﴿۱۵﴾
بى‌گمان، ما به سوى شما فرستاده‌اى كه گواه بر شماست روانه كرديم، همان گونه كه فرستاده‌اى به سوى فرعون فرستاديم.
فَعَصَىٰ فِرْعَوْنُ ٱلرَّسُولَ فَأَخَذْنَٰهُ أَخْذًۭا وَبِيلًۭا﴿۱۶﴾
[ولى] فرعون به آن فرستاده عصيان ورزيد، پس ما او را به سختى فرو گرفتيم.
فَكَيْفَ تَتَّقُونَ إِن كَفَرْتُمْ يَوْمًۭا يَجْعَلُ ٱلْوِلْدَٰنَ شِيبًا﴿۱۷﴾
پس اگر كفر بورزيد، چگونه از روزى كه كودكان را پير مى‌گرداند، پرهيز توانيد كرد؟
ٱلسَّمَآءُ مُنفَطِرٌۢ بِهِۦ ۚ كَانَ وَعْدُهُۥ مَفْعُولًا﴿۱۸﴾
آسمان از [بيم] آن [روز] در هم شكافد؛ وعده او انجام يافتنى است.
إِنَّ هَٰذِهِۦ تَذْكِرَةٌۭ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ سَبِيلًا﴿۱۹﴾
قطعاً اين [آيات] اندرزى است، تا هر كه بخواهد به سوى پروردگار خود راهى در پيش گيرد.
۞ إِنَّ رَبَّكَ يَعْلَمُ أَنَّكَ تَقُومُ أَدْنَىٰ مِن ثُلُثَىِ ٱلَّيْلِ وَنِصْفَهُۥ وَثُلُثَهُۥ وَطَآئِفَةٌۭ مِّنَ ٱلَّذِينَ مَعَكَ ۚ وَٱللَّهُ يُقَدِّرُ ٱلَّيْلَ وَٱلنَّهَارَ ۚ عَلِمَ أَن لَّن تُحْصُوهُ فَتَابَ عَلَيْكُمْ ۖ فَٱقْرَءُوا۟ مَا تَيَسَّرَ مِنَ ٱلْقُرْءَانِ ۚ عَلِمَ أَن سَيَكُونُ مِنكُم مَّرْضَىٰ ۙ وَءَاخَرُونَ يَضْرِبُونَ فِى ٱلْأَرْضِ يَبْتَغُونَ مِن فَضْلِ ٱللَّهِ ۙ وَءَاخَرُونَ يُقَٰتِلُونَ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ ۖ فَٱقْرَءُوا۟ مَا تَيَسَّرَ مِنْهُ ۚ وَأَقِيمُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتُوا۟ ٱلزَّكَوٰةَ وَأَقْرِضُوا۟ ٱللَّهَ قَرْضًا حَسَنًۭا ۚ وَمَا تُقَدِّمُوا۟ لِأَنفُسِكُم مِّنْ خَيْرٍۢ تَجِدُوهُ عِندَ ٱللَّهِ هُوَ خَيْرًۭا وَأَعْظَمَ أَجْرًۭا ۚ وَٱسْتَغْفِرُوا۟ ٱللَّهَ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌۭ رَّحِيمٌۢ﴿۲۰﴾
در حقيقت، پروردگارت مى‌داند كه تو و گروهى از كسانى كه با تواند، نزديك به دو سوم از شب يا نصف آن يا يك سوم آن را [به نماز] برمى‌خيزيد، و خداست كه شب و روز را اندازه‌گيرى مى‌كند. [او ]مى‌داند كه [شما] هرگز حساب آن را نداريد، پس بر شما ببخشود، [اينك] هر چه از قرآن ميسر مى‌شود بخوانيد. [خدا] مى‌داند كه به زودى در ميانتان بيمارانى خواهند بود، و [عده‌اى] ديگر در زمين سفر مى‌كنند [و] در پى روزى خدا هستند، و [گروهى] ديگر در راه خدا پيكار مى‌نمايند. پس هر چه از [قرآن] ميسر شد تلاوت كنيد و نماز را برپا داريد و زكات را بپردازيد و وام نيكو به خدا دهيد؛ و هر كار خوبى براى خويش از پيش فرستيد آن را نزد خدا بهتر و با پاداشى بيشتر باز خواهيد يافت. و از خدا طلب آمرزش كنيد كه خدا آمرزنده مهربان است.
سوره مدثرسُورَةُ المُدَّثِّرِآیه ۱ تا ۵۶
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ يَٰٓأَيُّهَا ٱلْمُدَّثِّرُ﴿۱﴾
اى كشيده رداى شب بر سر،
قُمْ فَأَنذِرْ﴿۲﴾
برخيز و بترسان.
وَرَبَّكَ فَكَبِّرْ﴿۳﴾
و پروردگار خود را بزرگ دار.
وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ﴿۴﴾
و لباس خويشتن را پاك كن.
وَٱلرُّجْزَ فَٱهْجُرْ﴿۵﴾
و از پليدى دور شو.
وَلَا تَمْنُن تَسْتَكْثِرُ﴿۶﴾
و منّت مگذار و فزونى مطلب.
وَلِرَبِّكَ فَٱصْبِرْ﴿۷﴾
و براى پروردگارت شكيبايى كن.
فَإِذَا نُقِرَ فِى ٱلنَّاقُورِ﴿۸﴾
پس چون در صور دميده شود،
فَذَٰلِكَ يَوْمَئِذٍۢ يَوْمٌ عَسِيرٌ﴿۹﴾
آن روز [چه] روز ناگوارى است!
عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ غَيْرُ يَسِيرٍۢ﴿۱۰﴾
بر كافران آسان نيست.
ذَرْنِى وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيدًۭا﴿۱۱﴾
مرا با آنكه [او را] تنها آفريدم واگذار.
وَجَعَلْتُ لَهُۥ مَالًۭا مَّمْدُودًۭا﴿۱۲﴾
و دارايى بسيار به او بخشيدم،
وَبَنِينَ شُهُودًۭا﴿۱۳﴾
و پسرانى آماده [به خدمت، دادم]،
وَمَهَّدتُّ لَهُۥ تَمْهِيدًۭا﴿۱۴﴾
و برايش [عيش خوش] آماده كردم.
ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ﴿۱۵﴾
باز [هم] طمع دارد كه بيفزايم.
كَلَّآ ۖ إِنَّهُۥ كَانَ لِءَايَٰتِنَا عَنِيدًۭا﴿۱۶﴾
ولى نه، زيرا او دشمن آيات ما بود.
سَأُرْهِقُهُۥ صَعُودًا﴿۱۷﴾
به زودى او را به بالارفتن از گردنه [عذاب] وادار مى‌كنم.
إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ﴿۱۸﴾
آرى، [آن دشمن حق] انديشيد و سنجيد.
فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ﴿۱۹﴾
كشته بادا، چگونه [او] سنجيد؟
ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ﴿۲۰﴾
[آرى،] كشته بادا، چگونه [او] سنجيد.
ثُمَّ نَظَرَ﴿۲۱﴾
آنگاه نظر انداخت.
ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ﴿۲۲﴾
سپس رو ترش نمود و چهره در هم كشيد.
ثُمَّ أَدْبَرَ وَٱسْتَكْبَرَ﴿۲۳﴾
آنگاه پشت گردانيد و تكبّر ورزيد،
فَقَالَ إِنْ هَٰذَآ إِلَّا سِحْرٌۭ يُؤْثَرُ﴿۲۴﴾
و گفت: «اين [قرآن] جز سحرى كه [به برخى] آموخته‌اند نيست.
إِنْ هَٰذَآ إِلَّا قَوْلُ ٱلْبَشَرِ﴿۲۵﴾
اين غير از سخن بشر نيست.»
سَأُصْلِيهِ سَقَرَ﴿۲۶﴾
زودا كه او را به سَقَر در آورم.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سَقَرُ﴿۲۷﴾
و تو چه دانى كه آن سَقَر چيست؟
لَا تُبْقِى وَلَا تَذَرُ﴿۲۸﴾
نه باقى مى‌گذارد و نه رها مى‌كند.
لَوَّاحَةٌۭ لِّلْبَشَرِ﴿۲۹﴾
پوستها را سياه مى‌گرداند.
عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ﴿۳۰﴾
[و] بر آن [دوزخ]، نوزده [نگهبان] است.
وَمَا جَعَلْنَآ أَصْحَٰبَ ٱلنَّارِ إِلَّا مَلَٰٓئِكَةًۭ ۙ وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةًۭ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِيَسْتَيْقِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَٰبَ وَيَزْدَادَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِيمَٰنًۭا ۙ وَلَا يَرْتَابَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَٰبَ وَٱلْمُؤْمِنُونَ ۙ وَلِيَقُولَ ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌۭ وَٱلْكَٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلًۭا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهْدِى مَن يَشَآءُ ۚ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ ۚ وَمَا هِىَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ﴿۳۱﴾
و ما موكّلان آتش را جز فرشتگان نگردانيديم، و شماره آنها را جز آزمايشى براى كسانى كه كافر شده‌اند قرار نداديم، تا آنان كه اهل كتابند يقين به هم رسانند، و ايمان كسانى كه ايمان آورده‌اند افزون گردد، و آنان كه كتاب به ايشان داده شده و [نيز] مؤمنان به شك نيفتند، و تا كسانى كه در دلهايشان بيمارى است و كافران بگويند: «خدا از اين وصف‌كردن، چه چيزى را اراده كرده است؟» اين گونه، خدا هر كه را بخواهد بيراه مى‌گذارد و هر كه را بخواهد هدايت مى كند، و [شماره] سپاهيان پروردگارت را جز او نمى‌داند، و اين [آيات] جز تذكارى براى بشر نيست.
كَلَّا وَٱلْقَمَرِ﴿۳۲﴾
نه چنين است [كه مى‌پندارند!] سوگند به ماه،
وَٱلَّيْلِ إِذْ أَدْبَرَ﴿۳۳﴾
و سوگند به شامگاه چون پشت كند،
وَٱلصُّبْحِ إِذَآ أَسْفَرَ﴿۳۴﴾
و سوگند به بامداد چون آشكار شود،
إِنَّهَا لَإِحْدَى ٱلْكُبَرِ﴿۳۵﴾
كه آيات [قرآن] از پديده‌هاى بزرگ است.
نَذِيرًۭا لِّلْبَشَرِ﴿۳۶﴾
بشر را هشداردهنده است.
لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ﴿۳۷﴾
هر كه از شما را كه بخواهد پيشى جويد يا بازايستد.
كُلُّ نَفْسٍۭ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ﴿۳۸﴾
هر كسى در گرو دستاورد خويش است،
إِلَّآ أَصْحَٰبَ ٱلْيَمِينِ﴿۳۹﴾
بجز ياران دست راست:
فِى جَنَّٰتٍۢ يَتَسَآءَلُونَ﴿۴۰﴾
در ميان باغها. از يكديگر مى‌پرسند،
عَنِ ٱلْمُجْرِمِينَ﴿۴۱﴾
درباره مجرمان:
مَا سَلَكَكُمْ فِى سَقَرَ﴿۴۲﴾
«چه چيز شما را در آتش [سَقَر] درآورد؟»
قَالُوا۟ لَمْ نَكُ مِنَ ٱلْمُصَلِّينَ﴿۴۳﴾
گويند: «از نمازگزاران نبوديم،
وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ ٱلْمِسْكِينَ﴿۴۴﴾
و بينوايان را غذا نمى‌داديم،
وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ ٱلْخَآئِضِينَ﴿۴۵﴾
با هرزه‌درايان هرزه‌درايى مى‌كرديم،
وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ﴿۴۶﴾
و روز جزا را دروغ مى‌شمرديم،
حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا ٱلْيَقِينُ﴿۴۷﴾
تا مرگ ما در رسيد.»
فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَٰعَةُ ٱلشَّٰفِعِينَ﴿۴۸﴾
از اين رو شفاعت شفاعت‌كنندگان به حال آنها سودى نمى‌بخشد.
فَمَا لَهُمْ عَنِ ٱلتَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ﴿۴۹﴾
چرا آنها از تذكر روى گردانند؟!
كَأَنَّهُمْ حُمُرٌۭ مُّسْتَنفِرَةٌۭ﴿۵۰﴾
گويى گورخرانى رميده‌اند،
فَرَّتْ مِن قَسْوَرَةٍۭ﴿۵۱﴾
كه از (مقابل) شيرى فرار كرده‌اند!
بَلْ يُرِيدُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُؤْتَىٰ صُحُفًۭا مُّنَشَّرَةًۭ﴿۵۲﴾
بلكه هر كدام از آنها انتظار دارد نامه جداگانه‌اى (از سوى خدا) براى او فرستاده شود!
كَلَّا ۖ بَل لَّا يَخَافُونَ ٱلْءَاخِرَةَ﴿۵۳﴾
چنين نيست كه آنان مى‌گويند، بلكه آنها از آخرت نمى‌ترسند!
كَلَّآ إِنَّهُۥ تَذْكِرَةٌۭ﴿۵۴﴾
چنين نيست كه آنها مى‌گويند، آن (قرآن) يك تذكر و يادآورى است!
فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ﴿۵۵﴾
هر كس بخواهد از آن پند مى‌گيرد؛
وَمَا يَذْكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ هُوَ أَهْلُ ٱلتَّقْوَىٰ وَأَهْلُ ٱلْمَغْفِرَةِ﴿۵۶﴾
و هيچ كس پند نمى‌گيرد مگر اينكه خدا بخواهد؛ او اهل تقوا و اهل آمرزش است!
سوره قیامةسُورَةُ القِيَامَةِآیه ۱ تا ۴۰
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ﴿۱﴾
سوگند به روز قيامت،
وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ﴿۲﴾
و سوگند به (نفس لوّامه و) وجدان بيدار و ملامتگر (كه رستاخيز حقّ است)!
أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ﴿۳﴾
آيا انسان مى‌پندارد كه هرگز استخوانهاى او را جمع نخواهيم كرد؟!
بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ﴿۴﴾
آرى قادريم كه (حتى خطوط سر) انگشتان او را موزون و مرتّب كنيم!
بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ﴿۵﴾
(انسان شك در معاد ندارد) بلكه او مى‌خواهد (آزاد باشد و بدون ترس از دادگاه قيامت) در تمام عمر گناه كند!
يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ﴿۶﴾
(از اين‌رو) مى‌پرسد: «قيامت كى خواهد بود»!
فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ﴿۷﴾
(بگو:) در آن هنگام كه چشمها از شدّت وحشت به گردش در آيد،
وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ﴿۸﴾
و ماه بى‌نور گردد،
وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ﴿۹﴾
و خورشيد و ماه يك جا جمع شوند،
يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ﴿۱۰﴾
آن روز انسان مى‌گويد: «راه فرار كجاست؟!»
كَلَّا لَا وَزَرَ﴿۱۱﴾
هرگز چنين نيست، راه فرار و پناهگاهى وجود ندارد!
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ﴿۱۲﴾
آن روز قرارگاه نهايى تنها بسوى پروردگار تو است؛
يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ﴿۱۳﴾
و در آن روز انسان را از تمام كارهايى كه از پيش يا پس فرستاده آگاه مى‌كنند!
بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ﴿۱۴﴾
بلكه انسان خودش از وضع خود آگاه است،
وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ﴿۱۵﴾
هر چند (در ظاهر) براى خود عذرهايى بتراشد!
لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ﴿۱۶﴾
زبانت را بخاطر عجله براى خواندن آن [= قرآن] حركت مده،
إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ﴿۱۷﴾
چرا كه جمع‌كردن و خواندن آن بر عهده ماست!
فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ﴿۱۸﴾
پس هر گاه آن را خوانديم، از خواندن آن پيروى كن!
ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ﴿۱۹﴾
سپس بيان (و توضيح) آن (نيز) بر عهده ماست!
كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ﴿۲۰﴾
چنين نيست كه شما مى‌پنداريد (و دلايل معاد را كافى نمى‌دانيد)؛ بلكه شما دنياى زودگذر را دوست داريد (و هوسرانى بى‌قيد و شرط را)!
وَتَذَرُونَ ٱلْءَاخِرَةَ﴿۲۱﴾
و آخرت را رها مى‌كنيد!
وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ﴿۲۲﴾
(آرى) در آن روز صورتهايى شاداب و مسرور است،
إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ﴿۲۳﴾
و به پروردگارش مى‌نگرد!
وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ﴿۲۴﴾
و در آن روز صورتهايى عبوس و در هم كشيده است،
تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ﴿۲۵﴾
زيرا مى‌داند عذابى در پيش دارد كه پشت را در هم مى‌شكند!
كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ﴿۲۶﴾
چنين نيست (كه انسان مى‌پندارد! او ايمان نمى‌آورد) تا موقعى كه جان به گلوگاهش رسد،
وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ﴿۲۷﴾
و گفته شود: «آيا كسى هست كه(اين بيمار را از مرگ) نجات دهد؟!»
وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ﴿۲۸﴾
و به جدائى از دنيا يقين پيدا كند،
وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ﴿۲۹﴾
و ساق پاها (از سختى جان دادن) به هم بپيچد!
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ﴿۳۰﴾
(آرى) در آن روز مسير همه بسوى (دادگاه) پروردگارت خواهد بود!
فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ﴿۳۱﴾
(در آن روز گفته مى‌شود:) او هرگز ايمان نياورد و نماز نخواند،
وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ﴿۳۲﴾
بلكه تكذيب كرد و روى‌گردان شد،
ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ﴿۳۳﴾
سپس بسوى خانواده خود باز گشت در حالى كه متكبّرانه قدم برمى‌داشت!
أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ﴿۳۴﴾
(با اين اعمال) عذاب الهى براى تو شايسته‌تر است، شايسته‌تر!
ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ﴿۳۵﴾
سپس عذاب الهى براى تو شايسته‌تر است، شايسته‌تر!
أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى﴿۳۶﴾
آيا انسان گمان مى‌كند بى‌هدف رها مى‌شود؟!
أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ﴿۳۷﴾
آيا او نطفه‌اى از منى كه در رحم ريخته مى‌شود نبود؟!
ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ﴿۳۸﴾
سپس بصورت خون‌بسته در آمد، و خداوند او را آفريد و موزون ساخت،
فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ﴿۳۹﴾
و از او دو زوج مرد و زن آفريد!
أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ﴿۴۰﴾
آيا چنين كسى قادر نيست كه مردگان را زنده كند؟!
سوره انسانسُورَةُ الإِنسَانِآیه ۱ تا ۳۱
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ هَلْ أَتَىٰ عَلَى ٱلْإِنسَٰنِ حِينٌۭ مِّنَ ٱلدَّهْرِ لَمْ يَكُن شَيْـًۭٔا مَّذْكُورًا﴿۱﴾
آيا زمانى طولانى بر انسان گذشت كه چيز قابل ذكرى نبود؟!
إِنَّا خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍۢ نَّبْتَلِيهِ فَجَعَلْنَٰهُ سَمِيعًۢا بَصِيرًا﴿۲﴾
ما انسان را از نطفه مختلطى آفريديم، و او را مى‌آزماييم؛ (بدين جهت) او را شنوا و بينا قرار داديم!
إِنَّا هَدَيْنَٰهُ ٱلسَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًۭا وَإِمَّا كَفُورًا﴿۳﴾
ما راه را به او نشان داديم، خواه شاكر باشد (و پذيرا گردد) يا ناسپاس!
إِنَّآ أَعْتَدْنَا لِلْكَٰفِرِينَ سَلَٰسِلَا۟ وَأَغْلَٰلًۭا وَسَعِيرًا﴿۴﴾
ما براى كافران، زنجيرها و غُلها و شعله‌هاى سوزان آتش آماده كرده‌ايم!
إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن كَأْسٍۢ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا﴿۵﴾
به يقين ابرار (و نيكان) از جامى مى‌نوشند كه با عطر خوشى آميخته است،
عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ ٱللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًۭا﴿۶﴾
چشمه‌اى كه بندگان خدا از آن مى‌نوشند و [به دلخواه خويش] جاريش مى‌كنند.
يُوفُونَ بِٱلنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًۭا كَانَ شَرُّهُۥ مُسْتَطِيرًۭا﴿۷﴾
[همان بندگانى كه] به نذر خود وفا مى‌كردند، و از روزى كه گزند آن فراگيرنده است مى‌ترسيدند.
وَيُطْعِمُونَ ٱلطَّعَامَ عَلَىٰ حُبِّهِۦ مِسْكِينًۭا وَيَتِيمًۭا وَأَسِيرًا﴿۸﴾
و به [پاس] دوستى [خدا]، بينوا و يتيم و اسير را خوراك مى‌دادند.
إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ ٱللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَآءًۭ وَلَا شُكُورًا﴿۹﴾
«ما براى خشنودى خداست كه به شما مى‌خورانيم و پاداش و سپاسى از شما نمى‌خواهيم.
إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًۭا قَمْطَرِيرًۭا﴿۱۰﴾
ما از پروردگارمان از روز عبوسى سخت، هراسناكيم.»
فَوَقَىٰهُمُ ٱللَّهُ شَرَّ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمِ وَلَقَّىٰهُمْ نَضْرَةًۭ وَسُرُورًۭا﴿۱۱﴾
پس خدا [هم] آنان را از آسيب آن روز نگاه داشت و شادابى و شادمانى به آنان ارزانى داشت.
وَجَزَىٰهُم بِمَا صَبَرُوا۟ جَنَّةًۭ وَحَرِيرًۭا﴿۱۲﴾
و به [پاس] آنكه صبر كردند، بهشت و پرنيان پاداششان داد.
مُّتَّكِـِٔينَ فِيهَا عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ ۖ لَا يَرَوْنَ فِيهَا شَمْسًۭا وَلَا زَمْهَرِيرًۭا﴿۱۳﴾
در آن [بهشت] بر تختها[ى خويش] تكيه زنند. در آنجا نه آفتابى بينند و نه سرمايى.
وَدَانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلَٰلُهَا وَذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِيلًۭا﴿۱۴﴾
و سايه‌ها[ى درختان] به آنان نزديك است، و ميوه‌هايش [براى چيدن] رام.
وَيُطَافُ عَلَيْهِم بِـَٔانِيَةٍۢ مِّن فِضَّةٍۢ وَأَكْوَابٍۢ كَانَتْ قَوَارِيرَا۠﴿۱۵﴾
و ظروف سيمين و جامهاى بلورين، پيرامون آنان گردانده مى‌شود.
قَوَارِيرَا۟ مِن فِضَّةٍۢ قَدَّرُوهَا تَقْدِيرًۭا﴿۱۶﴾
جامهايى از سيم كه درست به اندازه [و با كمال ظرافت] آنها را از كار در آورده‌اند.
وَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْسًۭا كَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِيلًا﴿۱۷﴾
و در آنجا از جامى كه آميزه زنجبيل دارد به آنان مى‌نوشانند.
عَيْنًۭا فِيهَا تُسَمَّىٰ سَلْسَبِيلًۭا﴿۱۸﴾
از چشمه‌اى در آنجا كه «سلسبيل» ناميده مى‌شود.
۞ وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ إِذَا رَأَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًۭا مَّنثُورًۭا﴿۱۹﴾
و بر گرد آنان پسرانى جاودانى مى‌گردند. چون آنها را ببينى، گويى كه مرواريدهايى پراكنده‌اند.
وَإِذَا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيمًۭا وَمُلْكًۭا كَبِيرًا﴿۲۰﴾
و چون بدانجا نگرى [سرزمينى از] نعمت و كشورى پهناور مى‌بينى.
عَٰلِيَهُمْ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضْرٌۭ وَإِسْتَبْرَقٌۭ ۖ وَحُلُّوٓا۟ أَسَاوِرَ مِن فِضَّةٍۢ وَسَقَىٰهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًۭا طَهُورًا﴿۲۱﴾
[بهشتيان را] جامه‌هاى ابريشمى سبز و ديباى ستبر در بر است و پيرايه آنان دستبندهاى سيمين است و پروردگارشان باده‌اى پاك به آنان مى‌نوشاند.
إِنَّ هَٰذَا كَانَ لَكُمْ جَزَآءًۭ وَكَانَ سَعْيُكُم مَّشْكُورًا﴿۲۲﴾
اين [پاداش] براى شماست و كوشش شما مقبول افتاده است.
إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ ٱلْقُرْءَانَ تَنزِيلًۭا﴿۲۳﴾
در حقيقت، ما قرآن را بر تو به تدريج فرو فرستاديم.
فَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تُطِعْ مِنْهُمْ ءَاثِمًا أَوْ كَفُورًۭا﴿۲۴﴾
پس در برابر فرمان پروردگارت شكيبايى كن، و از آنان گناهكار يا ناسپاسگزار را فرمان مبر.
وَٱذْكُرِ ٱسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةًۭ وَأَصِيلًۭا﴿۲۵﴾
و نام پروردگارت را بامدادان و شامگاهان ياد كن.
وَمِنَ ٱلَّيْلِ فَٱسْجُدْ لَهُۥ وَسَبِّحْهُ لَيْلًۭا طَوِيلًا﴿۲۶﴾
و بخشى از شب را در برابر او سجده كن و شب[هاى] دراز، او را به پاكى بستاى.
إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ يُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ وَيَذَرُونَ وَرَآءَهُمْ يَوْمًۭا ثَقِيلًۭا﴿۲۷﴾
اينان دنياى زودگذر را دوست دارند، و روزى گرانبار را [به غفلت] پشت سر مى‌افكنند.
نَّحْنُ خَلَقْنَٰهُمْ وَشَدَدْنَآ أَسْرَهُمْ ۖ وَإِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَآ أَمْثَٰلَهُمْ تَبْدِيلًا﴿۲۸﴾
ماييم كه آنان را آفريده و پيوند مفاصل آنها را استوار كرده‌ايم، و چون بخواهيم، [آنان را] به نظايرشان تبديل مى‌كنيم.
إِنَّ هَٰذِهِۦ تَذْكِرَةٌۭ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ سَبِيلًۭا﴿۲۹﴾
اين [آيات،] پندنامه‌اى است. تا هر كه خواهد، راهى به سوى پروردگار خود پيش گيرد.
وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًۭا﴿۳۰﴾
و تا خدا نخواهد، [شما] نخواهيد خواست؛ قطعاً خدا داناى حكيم است.
يُدْخِلُ مَن يَشَآءُ فِى رَحْمَتِهِۦ ۚ وَٱلظَّٰلِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًۢا﴿۳۱﴾
هر كه را خواهد، به رحمت خويش در مى‌آورد، و براى ظالمان عذابى پردرد آماده كرده است.
سوره مرسلاتسُورَةُ المُرۡسَلَاتِآیه ۱ تا ۵۰
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلْمُرْسَلَٰتِ عُرْفًۭا﴿۱﴾
سوگند به فرستادگان پى‌درپى،
فَٱلْعَٰصِفَٰتِ عَصْفًۭا﴿۲﴾
كه سخت توفنده‌اند.
وَٱلنَّٰشِرَٰتِ نَشْرًۭا﴿۳﴾
و سوگند به افشانندگان افشانگر،
فَٱلْفَٰرِقَٰتِ فَرْقًۭا﴿۴﴾
كه [ميان حق و باطل] جداگرند،
فَٱلْمُلْقِيَٰتِ ذِكْرًا﴿۵﴾
و القاكننده وحى‌اند.
عُذْرًا أَوْ نُذْرًا﴿۶﴾
خواه عذرى باشد يا هشدارى.
إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَوَٰقِعٌۭ﴿۷﴾
كه آنچه وعده يافته‌ايد قطعاً رخ خواهد داد.
فَإِذَا ٱلنُّجُومُ طُمِسَتْ﴿۸﴾
پس وقتى كه ستارگان محو شوند،
وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ فُرِجَتْ﴿۹﴾
و آنگاه كه آسمان بشكافد،
وَإِذَا ٱلْجِبَالُ نُسِفَتْ﴿۱۰﴾
و آنگاه كه كوهها از جا كنده شوند،
وَإِذَا ٱلرُّسُلُ أُقِّتَتْ﴿۱۱﴾
و آنگاه كه پيمبران به ميقات آيند،
لِأَىِّ يَوْمٍ أُجِّلَتْ﴿۱۲﴾
براى چه روزى تعيين وقت شده است؟
لِيَوْمِ ٱلْفَصْلِ﴿۱۳﴾
براى روز داورى.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلْفَصْلِ﴿۱۴﴾
و تو چه دانى كه روز داورى چيست؟
وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ﴿۱۵﴾
آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان!
أَلَمْ نُهْلِكِ ٱلْأَوَّلِينَ﴿۱۶﴾
مگر پيشينيان را هلاك نكرديم؟
ثُمَّ نُتْبِعُهُمُ ٱلْءَاخِرِينَ﴿۱۷﴾
سپس از پى آنان پسينيان را مى‌بريم.
كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِٱلْمُجْرِمِينَ﴿۱۸﴾
با مجرمان چنين مى‌كنيم.
وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ﴿۱۹﴾
آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان.
أَلَمْ نَخْلُقكُّم مِّن مَّآءٍۢ مَّهِينٍۢ﴿۲۰﴾
مگر شما را از آبى بى‌مقدار نيافريديم؟
فَجَعَلْنَٰهُ فِى قَرَارٍۢ مَّكِينٍ﴿۲۱﴾
پس آن را در جايگاهى استوار نهاديم،
إِلَىٰ قَدَرٍۢ مَّعْلُومٍۢ﴿۲۲﴾
تا مدّتى معيّن!
فَقَدَرْنَا فَنِعْمَ ٱلْقَٰدِرُونَ﴿۲۳﴾
و توانا آمديم، و چه نيك تواناييم.
وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ﴿۲۴﴾
آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان.
أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ كِفَاتًا﴿۲۵﴾
مگر زمين را محل اجتماع نگردانيديم؟
أَحْيَآءًۭ وَأَمْوَٰتًۭا﴿۲۶﴾
چه براى مردگان چه زندگان.
وَجَعَلْنَا فِيهَا رَوَٰسِىَ شَٰمِخَٰتٍۢ وَأَسْقَيْنَٰكُم مَّآءًۭ فُرَاتًۭا﴿۲۷﴾
و كوه‌هاى بلند در آن نهاديم و به شما آبى گوارا نوشانيديم.
وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ﴿۲۸﴾
آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان.
ٱنطَلِقُوٓا۟ إِلَىٰ مَا كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ﴿۲۹﴾
برويد به سوى همان چيزى كه آن را تكذيب مى‌كرديد.
ٱنطَلِقُوٓا۟ إِلَىٰ ظِلٍّۢ ذِى ثَلَٰثِ شُعَبٍۢ﴿۳۰﴾
برويد به سوى [آن] دود سه شاخه،
لَّا ظَلِيلٍۢ وَلَا يُغْنِى مِنَ ٱللَّهَبِ﴿۳۱﴾
نه سايه‌دار است و نه از شعله [آتش] حفاظت مى‌كند.
إِنَّهَا تَرْمِى بِشَرَرٍۢ كَٱلْقَصْرِ﴿۳۲﴾
[دوزخ] چون كاخى [بلند] شراره مى‌افكند،
كَأَنَّهُۥ جِمَٰلَتٌۭ صُفْرٌۭ﴿۳۳﴾
گويى شترانى زرد رنگند.
وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ﴿۳۴﴾
آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان.
هَٰذَا يَوْمُ لَا يَنطِقُونَ﴿۳۵﴾
اين، روزى است كه دم نمى‌زنند.
وَلَا يُؤْذَنُ لَهُمْ فَيَعْتَذِرُونَ﴿۳۶﴾
و رخصت نمى‌يابند تا پوزش خواهند.
وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ﴿۳۷﴾
آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان.
هَٰذَا يَوْمُ ٱلْفَصْلِ ۖ جَمَعْنَٰكُمْ وَٱلْأَوَّلِينَ﴿۳۸﴾
اين [همان] روز داورى است شما و [جمله] پيشينيان را گرد مى‌آوريم.
فَإِن كَانَ لَكُمْ كَيْدٌۭ فَكِيدُونِ﴿۳۹﴾
پس اگر حيلتى داريد، در برابر من بسگاليد.
وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ﴿۴۰﴾
آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان.
إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى ظِلَٰلٍۢ وَعُيُونٍۢ﴿۴۱﴾
اهل تقوا در زير سايه‌ها و بر كنار چشمه‌سارانند،
وَفَوَٰكِهَ مِمَّا يَشْتَهُونَ﴿۴۲﴾
با هر ميوه‌اى كه خوش داشته باشند.
كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ﴿۴۳﴾
به [پاداش] آنچه مى‌كرديد، بخوريد و بياشاميد؛ گواراتان باد.
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ﴿۴۴﴾
ما نيكوكاران را چنين پاداش مى‌دهيم.
وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ﴿۴۵﴾
آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان.
كُلُوا۟ وَتَمَتَّعُوا۟ قَلِيلًا إِنَّكُم مُّجْرِمُونَ﴿۴۶﴾
[اى كافران،] بخوريد و اندكى برخوردار شويد كه شما گناهكاريد.
وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ﴿۴۷﴾
[ولى] آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان.
وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ ٱرْكَعُوا۟ لَا يَرْكَعُونَ﴿۴۸﴾
و چون به آنان گفته شود: «ركوع كنيد»، به ركوع نمى‌روند.
وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ﴿۴۹﴾
آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان.
فَبِأَىِّ حَدِيثٍۭ بَعْدَهُۥ يُؤْمِنُونَ﴿۵۰﴾
پس به كدامين سخن پس از [قرآن] ايمان مى‌آورند؟