سوره ذاریات، آیه ۲۹
سوره‌ی ۵۱ قرآن کریم • مکی • ۶۰ آیه • جزء ۲۶ • صفحه ۵۲۱
فَأَقْبَلَتِ ٱمْرَأَتُهُۥ فِى صَرَّةٍۢ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌۭ
ترجمه‌های فارسی
ترجمه‌ی محمدمهدی فولادوند
و زنش با فريادى [از شگفتى] سر رسيد و بر چهره خود زد و گفت: «زنى پير نازا [چگونه بزايد]؟»
ترجمه‌ی آیت‌الله مکارم شیرازی
در این هنگام همسرش جلو آمد در حالی که (از خوشحالی و تعجّب) فریاد می‌کشید به صورت خود زد و گفت: «(آیا پسری خواهم آورد در حالی که) پیرزنی نازا هستم؟!»
ترجمه‌ی حسین انصاریان
در این میان همسرش [که مژده را شنیده بود] با فریادی [از روی تعجب] در حالی که به چهره اش زد سر رسید و گفت: پیرزنی نازا [و فرزند؟!]