نهج‌البلاغه (منتخب)

از خطبه‌ی همام — سیمای پرهیزگاران

حکمت ۳۱ از ۳۲

برای ذخیره‌ی پیشرفت و زمان مطالعه، وارد حسابت شو — خواندن متن نیازی به ورود ندارد.

فَالْمُتَّقُونَ فِيهَا هُمْ أَهْلُ الْفَضَائِلِ: مَنْطِقُهُمُ الصَّوَابُ، وَمَلْبَسُهُمُ الِاقْتِصَادُ، وَمَشْيُهُمُ التَّوَاضُعُ. غَضُّوا أَبْصَارَهُمْ عَمَّا حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ، وَوَقَفُوا أَسْمَاعَهُمْ عَلَى الْعِلْمِ النَّافِعِ لَهُمْ. نُزِّلَتْ أَنْفُسُهُمْ مِنْهُمْ فِي الْبَلَاءِ كَالَّتِي نُزِّلَتْ فِي الرَّخَاءِ... عَظُمَ الْخَالِقُ فِي أَنْفُسِهِمْ فَصَغُرَ مَا دُونَهُ فِي أَعْيُنِهِمْ.

ترجمه

پرهیزگاران در دنیا اهل فضیلت‌اند: گفتارشان راست، پوشش‌شان میانه‌روی و راه رفتنشان فروتنانه است. چشم از آنچه خدا حرام کرده فروبسته‌اند و گوش‌هایشان را وقف دانشِ سودمند کرده‌اند. حالشان در بلا همان است که در آسایش... خالق در جانشان بزرگ است، پس هر چه جز اوست در چشمشان کوچک.