سوره طه، آیه ۱۲۹
سوره‌ی ۲۰ قرآن کریم • مکی • ۱۳۵ آیه • جزء ۱۶ • صفحه ۳۲۱
وَلَوْلَا كَلِمَةٌۭ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَامًۭا وَأَجَلٌۭ مُّسَمًّۭى
ترجمه‌های فارسی
ترجمه‌ی محمدمهدی فولادوند
و اگر سخنى از پروردگارت پيشى نگرفته و موعدى معين مقرر نشده بود، قطعاً [عذاب آنها] لازم مى‌آمد.
ترجمه‌ی آیت‌الله مکارم شیرازی
و اگر سنّت و تقدیر پروردگارت و ملاحظه زمان مقرّر نبود، عذاب الهی بزودی دامان آنان را می‌گرفت!
ترجمه‌ی حسین انصاریان
و اگر سنت و روشی از پروردگارت [نسبت به تأخیر افتادن عذاب از آنان] نگذشته بود و نیز مدتی که [برای زندگی آنان] مشخص و معین شده است، قطعاً عذاب خدا بدون تأخیر بر آنان لازم و حتم می شد.