سوره کهف، آیه ۳۵
سوره‌ی ۱۸ قرآن کریم • مکی • ۱۱۰ آیه • جزء ۱۵ • صفحه ۲۹۸
وَدَخَلَ جَنَّتَهُۥ وَهُوَ ظَالِمٌۭ لِّنَفْسِهِۦ قَالَ مَآ أَظُنُّ أَن تَبِيدَ هَٰذِهِۦٓ أَبَدًۭا
ترجمه‌های فارسی
ترجمه‌ی محمدمهدی فولادوند
و در حالى كه او به خويشتن ستمكار بود، داخل باغ شد [و] گفت: «گمان نمى‌كنم اين نعمت هرگز زوال پذيرد.»
ترجمه‌ی آیت‌الله مکارم شیرازی
و در حالی که نسبت به خود ستمکار بود، در باغ خویش گام نهاد، و گفت: «من گمان نمی‌کنم هرگز این باغ نابود شود!
ترجمه‌ی حسین انصاریان
و در حالی که [به سبب غرور و عصیان] بر خویشتن ستمکار بود، به باغش وارد شد [و] گفت: گمان نمی برم که این باغ هرگز نابود شود؛