أُوصِيكُمْ بِخَمْسٍ لَوْ ضَرَبْتُمْ إِلَيْهَا آبَاطَ الْإِبِلِ لَكَانَتْ لِذَلِكَ أَهْلاً: لَا يَرْجُوَنَّ أَحَدٌ مِنْكُمْ إِلَّا رَبَّهُ، وَلَا يَخَافَنَّ إِلَّا ذَنْبَهُ، وَلَا يَسْتَحِيَنَّ أَحَدٌ مِنْكُمْ إِذَا سُئِلَ عَمَّا لَا يَعْلَمُ أَنْ يَقُولَ لَا أَعْلَمُ، وَلَا يَسْتَحِيَنَّ أَحَدٌ إِذَا لَمْ يَعْلَمِ الشَّيْءَ أَنْ يَتَعَلَّمَهُ، وَعَلَيْكُمْ بِالصَّبْرِ فَإِنَّ الصَّبْرَ مِنَ الْإِيمَانِ كَالرَّأْسِ مِنَ الْجَسَدِ.
ترجمه
شما را به پنج چیز سفارش می‌کنم که اگر برای رسیدن به آن‌ها شتران را برانید، سزاوار است: کسی جز به پروردگارش امید نبندد؛ جز از گناهش نترسد؛ اگر از او چیزی پرسیدند که نمی‌داند، شرم نکند بگوید «نمی‌دانم»؛ کسی شرم نکند چیزی را که نمی‌داند بیاموزد؛ و بر شما باد شکیبایی، که صبر برای ایمان چون سر است برای بدن.